انباشته است كه پايهء كوه را در ميان گرفته بالاى كوه آشكار مانده باشد . كثّير چنين مىسرايد [ 581 ]
فاصبح يرتاد الحميم برابغ * الى برقة الخرجاء من ضحوة الغد « 1 »
سرى پسر حاتم كلابى نيز چنين مىسرايد :
كان لم يكن من اهل علياء باللّوى * حلول و لم يصبح سوام مروّح
لوى برقة الخرجاء ثمّ تيامنت * بهم نيّة عنّا نشبّ فتنزح
تبصّرتهم حتّى اذا حال دونهم * يحاميم من سود الاحاسن جنّح « 2 »
برقة الخنزير
[ ب ق ة ل خ ] كه در واژه « دارة . . . » « 3 » نيز ياد شده است . اعشى چنين مىسرايد :
فالسّفح يجرى فخنزير فبرقته * حتى تدافع منه السّهل و الجبل « 4 »
برقة خو
[ ب ق ة خ و و ] از آباديهاى ابو بكر بن كلاب است . ابو زياد اين شعر را به گواه آرد :
ما انس فى الايّام لا انس نسوة * ببرقة خوّ و العصور الخواليا
رددن جمال الحىّ كلّ مخيّس * جلال ترى فى مرفقيه ثجافيا
سقى دار اهلينا بمنعرج اللّوى * اعزّ سماكىّ يسحّ العزاليا
تروّح غوريّا و اصبح منجدا * يغادر ماء طيّب الطّعم صافيا « 5 »
برقة خينف
[ ب ق ة خ ن ] كه در « خينف » ياد شده است . اخطل چنين مىسرايد :
و قد اقول لثور هل ترى ظعنا * يحدو بهنّ حذارى مشنق شنق
كانّها بالرّحا سفن ملجّجة * او حائش من جواثا ناعم سحق
يرفعها الآل للتّالى فيدركهم * طرف حديد و طرف دونهم غرق
حتّى لحقن و قد زال النّهار و قد * مالت لهنّ باعلى خينف البرق « 6 »
برقة الدّئاث
[ ب ق ة د د ئ ا ] « دئاث » در جاى خود ياد شده است . ابو محمد چنين مىسرايد :
اصدّرها من برقة الدّئاث * فينفذ ليل خرّس التّبعاث « 7 »
برقة دمخ
[ ب ق ة د ] « دمخ » نام كوهى است . دمخه يا شدخه - شكست آن را . سعيد پسر براء خثعمى چنين مىسرايد :
و فرّت فلمّا انتهى فرّها * ببرقة دمخ فاوطانها « 8 »
برقة الرّامتين
[ ب ق ة ر رام ت ] « رامتين » در جاى خود ياد شده است . جرير چنين سرايد :
لا يبعدن قوم تقادم عهدهم * طلل ببرقة رامتين محيل [ 582 ]
هامش
( 1 ) . به آمد و شد با دوستان از « رابغ » آغازيد و چاشتگاه فردا به « برقة الخرجاء » رسيد .
( 2 ) . اين سه بيت با سه بيت ديگر در چ ع ، ج ا ، ص 142 نيز آمده است .
( 3 ) . در چ ع ، ج 2 ، ص 529 سه واژهء : « دارة الخنازير » « دارة خنزر » « دارة الخنزيرين » ديده مىشود .
( 4 ) . دامنه است و پس از آن « خنزير » و « برقة خنزير » تا برسد به دشت و كوه ( چ ع 2 : 478 : 7 ) .
( 5 ) . زنان قبيله را در « برقة خو » فراموش نمىكنم كه بردن و آوردن شتران قبيله با ايشان بود . . .
( 6 ) . گاه از ثور مىپرسم : آيا كاروانى را ديدى كه ساربانان آن را مىكشانند ؟ . . . هنگامى كه روز به پايان مىرسيد ايشان به بالاى « خينف » و برقههاى آن رسيدند .
( 7 ) . آن را از « برقة الدئاث » صادر مىكنم . . . نگاه كنيد به چ ع ، ج 2 ، ص 513 ، س كه در آنجا « طثرة الدئاث » آمده است .
( 8 ) . او بگريخت تا به « برقة دمخ » كه ميهن او بود برسيد .