به فردى شايسته واگذار مىكند . همين مطلب در شرح حكمتهاى 12 و 371 بيان شد : « هرگاه آغاز نعمت برايتان آشكار شد ، با ناسپاسى پايان آن را دور نسازيد » « 1 » و « اگر صاحب نعمتى حقوق واجب الاهى را بپردازد ، خداوند نعمتها را بر او جاودانه مىسازد و آنكس كه حقوق واجب الاهى در نعمتها را نپردازد ، خداوند آن را به زوال و نابودى خواهد كشاند . » « 2 »
420 - و قال عليه السلام : « لا ينبغي للعبد أن يثق بخصلتين : العافية و الغنى بينا تراه معافى إذ سقم و بينا تراه غنيا إذ افتقر . »
ترجمه : سزاوار نيست كه بنده خدا به دو خصلت اعتماد كند : تندرستى و توانگرى ، زيرا در تندرستى ، ناگاه او را بيمار بينى و در توانگرى ، ناگاه او را تهيدست .
شرح : خوشى زندگى دنيا به دارايى و تندرستى است كه افراد به هردو و يا يكى از آنها دسترسى مىيابند . از دست دادن هر يك از اين دو نعمت ، براى كسى كه از آن بهرهمند بوده ، اندوهبار است . تنها كسانى مىتوانند تا اندازهاى مصيبت ياد شده را تحمل كنند كه خود را براى چنين روزى آماده كرده باشند . درس سودمندى كه بيمارى پس از سلامتى و فقر در پى ثروت مىدهد ، اعتماد و توكل بر خدا و با او بىنيازى جستن از غير او است . « 3 »
هامش
( 1 ) . « إذا وصلت إليكم أطراف النّعم فلا تنفّروا أقصاها بقلّة الشّكر » .
( 2 ) . « فمن قام للّه فيها بما يجب فيها عرّضها للدّوام و البقاء و من لم يقم فيها بما يجب عرّضها للزّوال و الفناء » .
( 3 ) .و ربّ غنى عظيم الثّراء * أمسى مقلّا عديما فقيرا
و كم بات من مترف فى القصور * فعوّض فى الصّبح عنها القبورا