تخطي إلى المحتوى الرئيسي

در سايه سار نهج البلاغه ( في ظلال نهج البلاغة ) ( فارسى ) — صفحة 529

مساهمون:

ص٥٢٩
فضيلت ، بلكه از آن‌رو كه زشتىهايش را بپوشاند ، شبيه بردباران سازد . درباره اين موضوع بارها و از جمله در حكمت 112 سخن گفته‌ايم . « 1 » خرد ، برنده‌ترين سلاح براى مقابله با دشمن است و هوس سرسخت‌ترين دشمن ، پس شايسته است با نيروى عقل به جنگ هوس برويم .

[ 419 - و قال عليه السلام : « إنّ للّه عبادا يختصّهم اللّه بالنّعم . . . ]

419 - و قال عليه السلام : « إنّ للّه عبادا يختصّهم اللّه بالنّعم لمنافع العباد فيقرّها في أيديهم ما بذلوها فإذا منعوها نزعها منهم ثمّ حوّلها إلى غيرهم . » ترجمه : خدا بندگانى دارد كه براى سود رساندن به ديگران ، نعمت‌هاى ويژه‌اى به آنان بخشيده است . تا آن‌گاه كه دست بخشنده دارند ، نعمت‌ها را در دستشان باقى مىگذارد و هرگاه از بخشش دريغ كنند ، آنها را از دستشان گرفته و به ديگران خواهد داد . شرح : ( إنّ للّه عبادا يختصّهم اللّه بالنّعم لمنافع العباد ) اين سخن ، قضيه جزئيه است و همه نعمت‌داران را شامل نمىشود ، زيرا موضوع در جمله ( عبادا ؛ بندگان ) ، به شكل نكره در كلام موجبه و مثبت آمده است . بنابراين ، معناى سخن چنين مىشود : حكمت خدا اقتضا مىكند كه برخى از بندگان خود را وسيله‌اى در راه خير قرار دهد . اگر به وظيفه خويش عمل نمايند ، نعمت در دستشان باقى مىماند و اگر تكليف را رها كنند ، نعمت را از آنان بازستانده و
هامش
( 1 ) . « لا عزّ كالحلم » ( عزتى همچون بردبارى نيست . )