مىگويم كه امام زين العابدين عليه السّلام گفته است : « بار خدايا ! كسى را ياراى آن نيست كه شكرت را به پايان رساند ، جز آنكه احسانت ، شكرى ديگر را بر او لازم گرداند و هرچه بكوشد توان اطاعت از تو را نمىيابد جز آنكه بخشايندگىات به اندازهاى است كه طاعتش شايسته تو نيست . ازاينرو است كه شاكرترين بندگانت از شكر تو درماندهاند و عابدترينشان از حق اطاعتت كاستهاند . » « 1 » اگر هر شكر ، توفيقى است كه برايش شكرى ديگر لازم است ، پس چگونه شكر گويم اگر با هر شكر ، لطفى دو چندان به بار آيد ! خدايا ، سپاس گفتنت را آنگونه كه شايسته تو است نتوانم ، پس از احسانت بر من بيافزاى كه تو بخشنده مهربانى و بر محمد صلّى اللّه عليه و إله و خاندانش عليهم السّلام درود فرست كه در بين تمام آفريدگان از اولين تا آخرين ، برترين ، آناناند .
هامش
( 1 ) . صحيفه سجاديه ، دعاى سىوهفتم ، دعاى حضرت درباره شكر .