هرزه بود ، در عمر خود خدا را اطاعت نكرد ، على را بر روى منبر نفرين مىكرد و اين ، شيوه او تا زمان مرگ بود . » افزون بر اين ، از « اغانى » ابو الفرج نقل مىكند : « اسلام مغيره از ترس جانش بود . او با گروهى به سفر رفت و به آنها شراب نوشاند . همين كه اثر مستى در آنان نمايان گشت ، به طمع رسيدن به اموالشان ، همگى را كشت . آنگاه به مدينه آمده ، به دست پيامبر مسلمان شد و بدين ترتيب جان خود را حفظ نمود . در آن زمان اسلام آوردن همه را مىپذيرفتند . » « 1 »
400 - و قال عليه السلام : ما أحسن تواضع الأغنياء للفقراء طلبا لما عند اللّه و أحسن منه تيه الفقراء على الأغنياء اتّكالا على اللّه . »
ترجمه : چه نيكو است فروتنى توانگران در برابر مستمندان ، براى به دست آوردن پاداش الاهى ! و نيكوتر از آن غرور مستمندان در مقابل توانگران و توكل بر خداوند است .
شرح : « التّيه » غرور و نخوت . اگر فروتنى و فرمانبردارى از حق فضيلت شمرده مىشود ، لازمه عقلى اين سخن آن است كه غرور در برابر باطل و بيدادگرى را نيز فضيلت بدانيم . افزون بر اين ، تكبّر در رويارويى با توانگران ، سبب توكل ، قناعت و خشنودى از تقدير خداوند مىگردد . نكته ديگر اين كه ، بىشك افتادگى ثروتمند نسبت به نيازمندان نيكو است . چنانكه مىبينيم و نيز در سخنان خدا ، رسول او و خاندانش آمده ، ثروت مايه سنگدلى است .
هامش
( 1 ) . أغانى ، ج 16 ، ص 80 - 82 ؛ شرح نهج البلاغه ، ابن ابى الحديد ، ج 20 ، ص 8 .