386 - و قال عليه السلام : « ما خير بخير بعده النّار و ما شرّ بشرّ بعده الجنّة و كلّ نعيم دون الجنّة فهو محقور و كلّ بلاء دون النّار عافية . »
ترجمه : خيرى كه در پس آن آتش است ، خير نيست و شرّى كه بهشت را در پى دارد ، شرّ نخواهد بود و هر نعمتى بىبهشت ، ناچيز و هر بلايى بىجهنّم ، عافيت است .
شرح : امام عليه السّلام ، معيار نيك و بد را چنين مىداند : هرچيز به بهشت و خشنودى خدا بيانجامد ، نيك و هر آنچه مايه خشم و كيفرش گردد ، بد است . حضرت در خطبه 190 فرمود : « قيامت نهايت كار است » « 1 » و در حكمت 445 مىفرمايد : « فقر و بىنيازى ، پس از عرضه شدن بر خدا آشكار مىگردد . » « 2 » به همين رو است كه به كلى از دنيا بريده و در حكمت 75 فرمود : « اى دنيا ! اى دنيا ! از من دور شو . آيا براى من خودنمايى مىكنى يا شيفته من شدهاى ؟ ! هرگز مباد كه زمان نزديكىات به من فرا رسد . غير من را بفريب كه مرا به تو نيازى نيست . سه طلاقهات كردهام و بازگشتى در آن نخواهد بود . زندگانى در تو كوتاه ، ارزشت اندك و آرزوى تو پست و ناچيز است . آه از توشه اندك ، درازى راه ، دورى منزل و بزرگى روز قيامت ! » « 3 »
هامش
( 1 ) . « فإنّ الغاية القيامة » .
( 2 ) . « الغني و الفقر بعد العرض علي اللّه » .
( 3 ) . « يا دنيا يا دنيا إليك عنّي أ بي تعرّضت أم إليّ تشوّقت ؟ ! لا حان حينك هيهات غرّي غيري لا حاجة لي فيك قد طلّقتك ثلاثا لا رجعة فيها فعيشك قصير و خطرك يسير و أملك حقير آه من قلّة الزّاد و طول الطّريق و بعد السّفر و عظيم المورد » .