[ 368 - و روي أنّه عليه السلام قلّما اعتدل به المنبر إلّا قال أمام الخطبة : ]
368 - و روي أنّه عليه السلام قلّما اعتدل به المنبر إلّا قال أمام الخطبة : « أيها النّاس اتّقوا اللّه فما خلق امرؤ عبثا فيلهو و لا ترك سدى فيلغو و ما دنياه الّتي تحسّنت له بخلف من الآخرة الّتي قبّحها سوء النّظر عنده و ما المغرور الّذي ظفر من الدّنيا بأعلى همّته كالآخر الّذي ظفر من الآخرة بأدنى سهمته . »
ترجمه : امام عليه السّلام كمتر بر منبرى مىنشست كه پيش از سخن ، اين عبارت را نگويد : اى مردم ! از خدا بترسيد ، هيچكس بيهوده آفريده نشد تا به بازى بپردازد و او را به حال خود وانگذاشتهاند تا خود را سرگرم كارهاى بىارزش نمايد . دنيايى كه در ديدهها زيبا است ، جايگزين آخرتى نمىشود كه آن را زشت مىانگارند . مغرورى كه در دنيا به بالاترين مقصود رسيده ، چون كسى نيست كه در آخرت به كمترين نصيبى رسيده است .
شرح : نخست اينكه ، خداى بزرگ ، حكيم و دانا است و حكيم ، كار پوچ و بيهوده نمىكند . دوم ، ارزش پىبردن به كار براى حال و آينده ، بيش از دانستن هدف از آفرينش است . سوم ، نعمتهاى دنيا با همه بزرگى ، در كنار كمترين بهره آخرت به چشم نمىآيد و كسى كه به اندكى از نعمت آخرت دست يابد ، خوشبختتر و ثروتمندتر از ديگرى است كه همه دنيا را در اختيار گيرد و از پاداش آخرت بىنصيب بماند . چهارم ، با همه اين ، دنيا با فريفته خويش ، دوستى ورزيده و او را كه شتابان به سويش در حركت است ،