احساس درونى و ناگهانى انسانها تنوع مىيابد . « 1 »
302 - و قال عليه السلام : « ما المبتلى الّذي قد اشتدّ به البلاء بأحوج إلى الدّعاء الّذي لا يامن البلاء . »
ترجمه : آنكه به بلايى سخت دچار است ، نيازش به دعا بيشتر از بىبلايى نيست كه مصيبتى انتظارش را مىكشد .
شرح : آمادگى براى هر خطر ممكنى لازم است و انسان تندرست نيز در معرض بيمارى و بلا قرار دارد و بايد مراقب باشد . ازاينرو ، پزشكان براى پيشگيرى به اندازه درمان ارزش مىنهند و دعا كردن براى دفع زيان و تداوم سلامتى ، اهميتى همچون دعا در حق بيمار دارد . از معصوم روايت شده است : « دعا به هنگام آسايش ، زمينه را براى برآورده شدن نيازها در زمان گرفتارى فراهم مىكند » ، « 2 » « كسى كه خواهان اجابت خدا در سختى است ، در
هامش
( 1 ) . در مثلها گفتهاند : « فرستاده ، به اندازه فرستنده است » و نيز : « فرستادهات تويى ، جز اينكه او انسانى ديگر است . » شاعر مىگويد :تخير إذا ما كنت فى الأمر مرسلا * فمبلغ آراء الرّجال رسولها
ورو و فكر فى الكتاب فإنّما * بأطراف أقلام الرّجال عقولهابراى رساندن پيام خود ، پيكى ( شايسته ) را برگزين ، زيرا پيامآوران ، نشان اندازه فكر مردماناند . در نوشتن تأمل و انديشه كن ، چراكه ميزان عقل انسانها با نوك قلمهايشان فهميده مىشود . شرح نهج البلاغه ، ابن ابى الحديد ، ج 19 ، ص 207 .
( 2 ) . « إنّ الدّعاء في الرّخاء يستخرج الحوائج عند البلاء » كافى ، ج 2 ، ص 472 ، ح 3 ؛ وسائل الشيعة ، ج 7 ، ص 41 ، ح 2 .