( گفتار و كردار رسول خدا و تأييد ايشان نسبت به كارها و عادتهاى مردم ؛ گرچه در قالب سكوت و بازنداشتن آنها ) دانستهاند . زينتهاى كعبه در زمان پيامبر نيز وجود داشت و ايشان از آن نهى نفرموده و يا در آن تصرفى ننمودند . از اينرو ، لازم است در زمانهاى بعد نيز به همينگونه رفتار شود .
ممكن است كسى بپرسد ، آيا در اين جهت ، ديگر مسجدها و مكانهاى مقدس هم حكم كعبه را دارند و تصرف در زينتهاى آن حرام است ؟ در پاسخ مىگوييم ، اگر زيور مكانهاى ياد شده مصلحتى دينى دارند مانند كعبهاند ، زيرا در راه خدا به كار گرفته شدهاند و اگر - مانند روشن نمودن شمع با وجود روشنى هوا و يا با وجود برق و نيز ديگر كارهايى كه توده مردم مىكنند - بود و نبودش فرقى ندارد ، شايسته است قيمت آن در كارهاى مورد رضايت خدا ، پيامبران و اولياى او به كار رود .
[ 271 - روي أنّه عليه السلام رفع إليه رجلان سرقا من مال اللّه أحدهما عبد من مال اللّه و الآخر من عروض النّاس فقال عليه السلام : ]
271 - روي أنّه عليه السلام رفع إليه رجلان سرقا من مال اللّه أحدهما عبد من مال اللّه و الآخر من عروض النّاس فقال عليه السلام :
« أمّا هذا فهو من مال اللّه و لا حدّ عليه مال اللّه أكل بعضه بعضا و أمّا الآخر فعليه الحدّ الشّديد » فقطع يده .
ترجمه : دو نفر را خدمت امام عليه السّلام آوردند كه از بيت المال دزدى كرده بودند ؛ يكى بردهاى از بيت المال و ديگرى برده مردم . امام عليه السّلام فرمود : بردهاى كه از بيت المال است حدّى بر او نيست ، زيرا مال خدا مقدارى از مال خدا را خورده است ، ولى ديگرى بايد حدّ دزدى با شدّت بر او اجرا گردد . سپس دست او را بريد .