« بنده و هر آنچه دارد ، در تصرف مولا است . » « 1 » بنده ، در برابر كار براى صاحب خويش ، پاداش و مزد دريافت نمىكند ، زيرا خدمت ، وظيفه و كار او است . بر اين اساس ، هركس حقوق ديگرى را محترم شمارد و بدون ترس و يا اميد گرفتن پاداش به او خدمت كند ، خواسته يا ناخواسته ، خود را برده و شخص مقابل را مولا قرار داده است .
164 - و قال عليه السلام : « لا طاعة لمخلوق في معصية الخالق . »
ترجمه : آنجا كه سبب نافرمانى آفريننده مىشود ، نبايد از آفريده فرمان برد .
شرح : هركس از خدا نافرمانى كند - گرچه از همه آفريدهها فرمان برد - عذرى پذيرفتنى نزد خداوند ندارد . در مقابل ، آنكه از خدا اطاعت كند - هر چند از ديگران سرپيچى نمايد - پاداش اطاعتش نزد خداوند محفوظ است :
« آيا از آنان مىترسيد ؟ با اينكه اگر مؤمنيد خدا سزاوارتر است كه از او بترسيد . » « 2 » به تعبير ديگر ، كسى كه ترس از آفريده ، سبب سرپيچىاش از آفريدگار گردد ، ايمان ندارد .
هامش
( 1 ) . بحار الأنوار ، ج 107 ، ص 108 ، ح 25 ؛ المصنّف ، ابن ابى شيبة ، ج 3 ، ص 51 .
( 2 ) .أَ تَخْشَوْنَهُمْ فَاللَّهُ أَحَقُّ أَنْ تَخْشَوْهُ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَتوبه / 9 : 13 .