عضو بدن است . از اينرو ، همانگونه كه ديگر اعضا با ركوع و سجود ، خدا را عبادت مىكنند ، زبان نيز بايد با اقرار و ياد خدا به بندگى او مشغول باشد .
در حديث آمده است : « ايمان ، تعهد قلبى ، اقرار به زبان و عمل با اعضا است . » « 1 »
( لم ينسبها أحد قبلي ) كسى پيش از امام عليه السّلام تفاوت دو معناى « مسلمان » را بيان نكرده بود ؛ يكى سبب جارى شدن احكام دنيوى مشترك در بين مسلمانان مىگردد و ديگرى ملاك خداوند در حساب و پاداش آخرت را مشخص مىكند .
[ 125 - و قال عليه السلام : « عجبت للبخيل يستعجل الفقر الّذي منه هرب . . . ]
125 - و قال عليه السلام : « عجبت للبخيل يستعجل الفقر الّذي منه هرب و يفوته الغنى الّذي إياه طلب فيعيش في الدّنيا عيش الفقراء و يحاسب في الآخرة حساب الأغنياء و عجبت للمتكبّر الّذي كان بالأمس نطفة و يكون غدا جيفة و عجبت لمن شك في اللّه و هو يرى خلق اللّه و عجبت لمن نسي الموت و هو يرى الموتى و عجبت لمن أنكر النّشأة الاخرى و هو يرى النّشأة الاولى و عجبت لعامر دار الفناء و تارك دار البقاء . »
ترجمه : در شگفتم از بخيل ! به سوى فقرى مىشتابد كه از آن مىگريزد و سرمايهاى را از دست مىدهد كه براى آن تلاش مىكند . در دنيا چون
هامش
( 1 ) . « الإيمان إقرار باللّسان و عقد في القلب و عمل في الأركان » أمالى ، صدوق ، ص 340 ؛ كافى ، ج 2 ، ص 45 ، ح 1 ؛ كنز العمال ، ج 1 ، ص 274 ، ح 1362 .