الإملاء له . »
ترجمه : چه بسا كسى كه با نعمتهايى كه به او رسيده ، به دام مىافتد ، با پردهپوشى بر گناه ، فريب مىخورد ، با ستايش شدن ، آزمايش مىگردد و خدا هيچكس را همانند مهلت دادن نيازموده است .
شرح : بيشتر مردم يا بسيارى از آنان گمانها و خيالات خود را همچون حقيقت پنداشته و هيچگاه در آن شك نمىكنند . پند ديگران را نمىشنوند و از اتفاقهاى رخ داده عبرت نمىگيرند . ازاينرو ، ستايش غير واقعى منافقان درباره خود را وحى آسمانى دانسته و اموال پوچ دنيا را قدرت و نيروى [ جاودانه ] به حساب مىآورند . با گذشت زمان براى همگان روشن خواهد شد آنچه را خير مىپنداشتند ، جز شر نبوده است . انسان عاقل و زيرك از روى آوردن دنيا ، سرمست و فريفته نگشته و نسبت به عاقبت آن با احتياط بيشترى حركت مىكند . توضيح بيشتر ، در خطبه 114 ذيل بند « زيانكارها » مىآيد .
116 - و قال عليه السلام : « هلك في رجلان محبّ غال و مبغض قال . »
ترجمه : دو تن درباره من به هلاكت رسيدند : دوست افراط كننده و دشمن دشنام دهنده .
شرح : سخن بالا با فرمايش حضرت در خطبه 125 تفسير مىشود : « به زودى دو گروه نسبت به من هلاك مىگردند : دوستى كه افراط مىكند و به غير حق كشانده مىشود و دشمنى كه در كينه توزى با من زياده روى كرده ، به