( 1 ) خداوند كه پروردگار مردم است به دو دوستى كه آهنگ خيمهء ام معبد كردند ، پاداش دهاد . آن دو با نيكى كوچيدند و با خير و نيكى فرود آمدند و هر كس كه همراه محمد ( ص ) باشد رستگار مىشود . [ 1 ]
حارث از قول تنى چند ، از جمله محمد بن مثنى بزاز و ديگران نقل مىكرد كه مىگفتهاند محمد بن بشر بن محمد واسطى كه كنيهاش ابو احمد سكرى بود ، از عبد الملك بن وهب مذحجى ، از حر بن صياح ، از ابو معبد خزاعى نقل مىكرد * پيامبر ( ص ) و ابو بكر و عامر بن فهيرة غلام ابو بكر و راهنماى ايشان عبد الله بن اريقط ليثى به كنار خيمههاى ام معبد خزاعى رسيدند . ام معبد زنى چابك و چالاك بود ، معمولا جامهاش را به خود مىپيچيد و كنار خيمهاش مىنشست و به مسافران آب و خوراك مىداد ، ايشان از ام معبد خواستند كه اگر خرما يا گوشت دارد به آنها بفروشد و چيزى پيش او نيافتند كه آنان دچار قحطى و گرفتار بودند . ام معبد گفت : به خدا سوگند اگر چيزى مىداشتيم از پذيرايى شما مضايقه نمىشد . پيامبر ( ص ) در كنار خيمه ماده بزى را ديد و سؤال فرمود كه اين ماده بز چيست ؟
گفت : اين حيوان از فرط لاغرى و خستگى از رفتن با ديگر بزها باز مانده است . پيامبر فرمود :
شير ندارد ؟ گفت : درماندهتر از اين است كه شير داشته باشد . پيامبر فرمود : به من اجازه مىدهى آن را بدوشم ؟ گفت : پدر و مادرم فداى تو باد اگر شيرى در آن مىبينى بدوش .
پيامبر ( ص ) آن را نزديك آورد و دست به پستان حيوان كشيد و نام خدا را بر زبان آورد و عرض كرد پروردگارا بزها و ميشهاى اين زن را بركت بده . پستانهاى حيوان پر شير و آكنده شد و ظرف بزرگى كه همه را سيراب كند خواست و حيوان را دوشيد ، چندان كه آن ظرف پر از شير شد و رسول خدا نخست به ام معبد داد و او چندان نوشيد كه سيراب شد ، سپس به همراهان خود داد كه آشاميدند و پيامبر ( ص ) خود آخرين كسى بود كه آشاميد و فرمود :
ساقى جماعت بايد پس از همه بياشامد ، و همگى هر كدام دو بار نوشيدند و چون كاملا سيراب شدند ، رسول خدا دوباره آن ماده بز را دوشيد و ظرف را پر از شير فرمود و براى ام معبد گذاشت و رفتند .
اندكى گذشت ، شوهر ام معبد آمد و چند ماده بز لاغر را كه استخوانهاى آنها هم از
هامش
[ 1 ] .جزى الله ربّ الناس خير جزائه * رفيقين قالا خيمتى ام معبد
هما نزلا بالبرّ و ارتحلا به * فقد فاز من امسى رفيق محمد