[ شرح ]
( 82110 - 82105 ) مقصود امام ( ع ) از عبرتها ، جاى عبرت گرفتن است ، در صدد سرزنش شنوندگان است كه چرا پند نمىگيرند .
( 3282 ) 282 - امام ( ع ) فرمود :
مَنْ بَالَغَ فِي الْخُصُومَةِ أَثِمَ - وَمَنْ قَصَّرَ فِيهَا ظُلِمَ - وَلَا يَسْتَطِيعُ أَنْ يَتَّقِيَ اللَّهَ مَنْ خَاصَمَ ( 82131 - 82114 )
[ ترجمه ]
« هر كس در دشمنى پافشارى كند گنهكار است وهر كس كوتاه بيايد ، ستمكش است وهر كه با ديگران در ستيز باشد ، نمىتواند پرهيزگار باشد . »
[ شرح ]
( 82131 - 82114 ) امام ( ع ) از دو طرف زيادة روى وكوتاهى در كشمكش وستيز ، به دليل پيامد زيادة روى يعنى جور وگناه ، وپيامد كوتاه آمدن ، يعنى ستم پذيرى ، بر حذر داشته است . وبر اين مطلب كه در حدّ اعتدال ماندن كار دشوارى است با اين جمله اشاره فرموده است : ولا يستطيع . . . كه خود زنهارى است نسبت به أصل دشمنى وستيز ، براي آن كه دشمنى ، ممكن است باعث صفات ناپسند ديگرى گردد .
( 3283 ) 283 - امام ( ع ) فرمود :
مَا أَهَمَّنِي ذَنْبٌ أُمْهِلْتُ بَعْدَهُ - حَتَّى أُصَلِّيَ رَكْعَتَيْنِ ( 82142 - 82135 )
[ ترجمه ]
« آن گناهى كه پس از آن فرصت يافتم تا دو ركعت نماز بخوانم [ واز خداوند عافيت بخواهم ] مرا غمگين نساخت » .
[ شرح ]
( 82146 - 82135 ) يعنى : از گناهى اندوهناك نيستم كه خداوند پس از آن به من مهلتى داده باشد تا دو ركعت نماز بخوانم . توضيح آن كه نماز باعث بخشش گناه است ، وقتي كه انسان فرصتى پيدا كند تا دو ركعت نماز بخواند ، به سبب گناه غمگين نخواهد شد .