هون ، يعنى آرامش ومتانت ، واين كلمه صفت براي مصدر محذوف است ، يعنى : دوستى توأم با آرامش واعتدال .
كلمهء ما در هر دو مورد مفيد ناچيز واندكى از آرامش وروز است ، وهدف از آن اندازه داشتن است نه زيادة روى ، ووقتي از أوقات است ، هر چند كه معيّن نشده است .
امام ( ع ) بر راز اين مطلب با كلمهء : « عسى » در دو جا اشاره فرموده است ، كه اين هر دو به منزلهء دو مقدمهء صغرا براي قياس مضمرى هستند ، اما مفسدهء زيادة روى در محبّت در اين است كه شخص ، دوست خود را بر اسرار وأحوال خويش آگاه مىسازد واگر بعدها دوستيشان به دشمنى مبدّل شود چنين دوستى به دليل آگاهى بر اسرار ، بر نابودى شخص از دشمنان ديگر تواناتر است . وهمچنين مفسدهء زيادهروى در دشمنى ، ابقا نكردن بر دشمن واين خود باعث دوام دشمنى وعداوت است ، بنا بر اين ميانهروى در اين جهت بهتر است ، زيرا چه بسا دشمن روزى بر گردد ودوست شود ، اگر براي دوستى جايى باقي گذاشته باشند .
كبراى مقدر قياس اوّل : هر دوستى كه ممكن است روزى دشمن شود ، شايسته است در دوستى با أو زيادة روى نكنند . وكبراى مقدر قياس دوّم چنين است : وهر دشمنى كه شايد روزى دوست شود ، سزاوار است كه در دشمنى با وى افراط نورزند .
( 3253 ) 253 - امام ( ع ) فرمود :
النَّاسُ فِي الدُّنْيَا عَامِلَانِ - عَامِلٌ عَمِلَ فِي الدُّنْيَا لِلدُّنْيَا - قَدْ شَغَلَتْهُ دُنْيَاهُ عَنْ آخِرَتِهِ - يَخْشَى عَلَى مَنْ يُخَلِّفُ الْفَقْرَ وَيَأْمَنُهُ عَلَى نَفْسِهِ - فَيُفْنِي عُمُرَهُ فِي مَنْفَعَةِ غَيْرِهِ - وَعَامِلٌ عَمِلَ فِي الدُّنْيَا لِمَا بَعْدَهَا - فَجَاءَهُ الَّذِي لَهُ مِنَ الدُّنْيَا بِغَيْرِ عَمَلٍ - فَأَحْرَزَ الْحَظَّيْنِ مَعاً وَمَلَكَ الدَّارَيْنِ جَمِيعاً - فَأَصْبَحَ وَجِيهاً عِنْدَ اللَّهِ - لَا يَسْأَلُ اللَّهَ حَاجَةً فَيَمْنَعُهُ ( 81250 - 81193 )