لذّات است كه خداوند به شخص متنعّم كه از طريق سپاسگزارى اولّين نعمت مورد آزمايش قرار گرفته است ، هشدار مىدهد كه چه بسا أو به وسيلهء همين نعمت اندك اندك به عذاب كشيده شود ، بنا بر اين شايسته است كه از آن غفلت نورزد ، وهمچنين خداوند آن شخص را كه به سبب نعمت دوم مورد آزمايش قرار گرفته ، توجه داده است كه بسيارى از أوقات اين نعمت ، باعث غرور وخودخواهى أو نسبت به خدا شده ، وشخص از پيشامد ناگوار خود را در أمان مىبيند ودر نتيجة گرفتار معاصي مىگردد . ودر مورد سوّم توجه داده است بر اين كه آن نعمت گاهى باعث شرّ وفساد نسبت به أو است وهمچنين باعث منصرف ساختن وى از شكر خدا ومبتلا شدن أو به خودبينى ، ودر مورد چهارم توجه داده است بر اين كه اين نعمت بالاترين نعمتي است كه وى را با آن آزمايش مىكنند .
( 3108 ) 108 - امام ( ع ) فرمود :
هَلَكَ فِيَّ رَجُلَانِ مُحِبٌّ غَالٍ وَمُبْغِضٌ قَالٍ ( 76471 - 76464 )
[ ترجمه ]
« دو كس در ارتباط با من به هلاكت رسند : يكى آن دوستى كه تندرو است وديگرى آن دشمنى كه در دشمنىاش زيادهروى كند . »
[ شرح ]
( 76471 - 76464 ) چون دوستى اولياى خدا يكى از فضايل نفساني است كه جنبهء تفريط وكوتاهى نسبت به آن تا سر حدّ دشمنى وستيز با آنان وطرف زيادة روى وافراط نسبت به آنان تا سر حد غلو در بارهء ايشان ، دو صفت پستى هستند كه در قيامت باعث هلاكت صاحب خود مىگردند .
اما صفت ناپسند تفريط ، از آن رو كه كينه نسبت به اولياى خدا باعث دشمنى با آنان مىشود ، هر كه با يكى از اولياى خدا دشمنى ورزد ، در حقيقت با