آنان را بلند مىكند ، در مورد ، گذشت از لغزشهاى جوانمردان ، كه به ندرت لغزش از آنها سر مىزند ، تشويق كرده است مانند داد وستد آنان كه ممكن است پشيمان شوند . كلمهء : « عثرات » را براي خطايى كه از روى بىتوجّهى از آنان سرزند ، ولفظ « يد » را براي عنايت وقدرت خداوندى ، استعاره آورده است . واين كه دست خدا به دست آنهاست وآنان را بلند مىكند ، كناية از وابستگيهاى آنان به خدا وجبران حال ايشان است ، توضيح آن كه جوانمردى ، فضيلت بزرگى است كه باعث جلب توجّه مردم وميل قلبي وكمك آنان مىگردد ، بدين ترتيب ، خطاكار جوانمرد ، براي عنايت خدا ، وهم چنين به پاخواستن وجبران لغزش خود ، آمادگى پيدا مىكند .
( 3016 ) 16 - امام ( ع ) فرمود :
قُرِنَتِ الْهَيْبَةُ بِالْخَيْبَةِ وَالْحَيَاءُ بِالْحِرْمَانِ - وَالْفُرْصَةُ تَمُرُّ مَرَّ السَّحَابِ فَانْتَهِزُوا فُرَصَ الْخَيْرِ ( 73532 - 73519 )
[ ترجمه ]
« ترس قرين زيان ، وشرم همراه نوميدى است ، وفرصت هم چون ابر گذرا مىگذرد ، پس فرصتهاى خوب را غنيمت شمريد » .
[ شرح ]
( 73524 - 73519 ) مقصود امام ( ع ) از هيبت ، ترس از طرف مقابل است . بديهي است كه ترس مانع برآورده شدن حاجت ورسيدن به هدف است ، چون با روى باز سخن گفته نمىشود ، ومعناى نزديكى ترس با زيان هم همين است وهم چنين ، شرم با نااميدى به دليل همراهى شرم با فروگذاردن خواسته وابراز نكردن آن ، اين سخن براي برحذر داشتن از ترس وشرم كه هر دو نكوهيدهاند ، مىباشد .
( 73532 - 73525 ) آن گاه به غنيمت شمردن فرصتهاى خوب فرمان داده ، يعنى در موقع به دست آمدن فرصت ، هر چه زودتر كار را بايد انجام داد . وبه وسيلهء قياس