در عبارت امام ( ع ) : أو أبيت ، وأو أكون را بعضي به ضم آخر ومرفوع خواندهاند ، به اين دليل كه أو حرف عطف نيست بلكه همزه براي استفهام وواو پس از آن مانند فاء در آيهء مباركه :
أَ فَأَصْفاكُمْ رَبُّكُمْ بِالْبَنِينَ
« 17 » متحرك است ، واستفهام انكارى وبيانگر اين مطلب است كه شكم أو پر وآن چنان است كه گويندهء شعر گفته است ، وهمچنين استفهام در عبارت : واقنع من نفسي ، در معرض انكار اين مطلب است كه نفس امام ( ع ) بر اين دلخوش مىدارد كه به أو أمير المؤمنين گويند در صورتي كه در سختيهاى روزگار وتلخكاميها با آنان همدرد نباشد ، واو در عبارت : ولا يشاركهم . . . واو حاليه ، وأو أكون ، عطف بر : أشاركهم ، وبه منزلهء نفى است .
( 64917 - 64883 ) يازدهم : امام ( ع ) به پارهاى از انگيزههايى كه باعث پارسايى وترك غذاهاى لذيذ در دنيا شده است توجّه داده از جمله آن كه وى براي اين آفريده نشده است تا خوردن غذاهاى خوب ، أو را از هدف اصلى بازدارد ، وتوضيح اين مطلب در عبارت : فما خلقت . . . المتاهة ، آمده است . همچنين از سرگرم شدن به خوردن غذاهاى لذيذ با خاطرنشان ساختن پيامد چنان سرگرميى يعنى همانندى با چارپايان ، برحذر داشته است ، وبا عبارت : همّها علفها ، تا جملهء يراد بها ، به وجه شبه به بهايم اشاره فرموده است ، توضيح آن كه شخص سرگرم به خوردن غذاهاى لذيذ ، اگر از نوع خورشهاى ثروتمندان وبىنيازان باشد ، به سان چارپاى علفخوارى خواهد بود در همّت گماردن به علفى كه در اختيار دارد ، يعنى همان غذاى موجود ، واگر فردى نيازمند باشد ، همتش وابسته خواهد بود به هر آنچه كه از متاع دنيا به دست آورد ، وتا آخر آن را بخورد وپرخورى كند وشكمبه خود را با غفلت از هدف اصلى همچون حيوان علفخوار پر كند كه همتش پر كردن شكم
هامش
( 17 ) قسمتى از آية 40 سورهء اسراء ( 17 ) يعنى : آيا خدا شما را به فرزندان پسر برگزيده است .