شباهت امام ( ع ) به رسول خدا ( ص ) در آغاز اسلام است زيرا پيامبر ( ص ) گذشت وعفو را جز در جاى خود به كار نمىبرد . نقل كردهاند كه امام ( ع ) در يك روز - چون مصلحت دين را تشخيص داد - هزار نفر را يكجا از پا در آورد .
( 65008 - 64989 ) سيزدهم : امام ( ع ) وعده داد كه بكوشد تا روى زمين را از آن شخص واژگون وكالبد سرنگون پاك سازد ، مقصود امام ( ع ) از آن شخص معاوية بود ، واين كه امام ( ع ) تعبير به شخص وجسم كرد به دليل رجحان جنبه بدني معاوية بر جنبهء روانىاش بود ، از آن رو كه وى به كمال بدن خود بيش از كمال روحش توجه داشت به حدى كه گويا أو تنها جسم وكالبد بوده است وبا بيان اين كه معاويّه كسى است واژگونه وكالبدى سرنگون ، اشاره فرموده است به توجه داشتن معاوية از جنبهء عالي ، وسرپيچى أو از دريافت كمالات روحي به جنبه پست ، وواژگونگى أو در دنيا وسرنگونى چهرهء عقل أو به سمت كسب دنيا براي دنيا وتوجه به گرد آورى مال دنياست ، زيرا كه هدف نهايى از عنايت خداوندى به آفرينش انسان اين است كه با مصون داشتن فطرت اصلى خود از آلودگى به رذايل اخلاقى ، راه مدارج كمال را بپيمايد واگر انگيزههاى پر كشش أو را به سمت دنيا بكشد وفريفته محبت دنيا شود تا آن جا كه يكسره متوجه دنيا گردد وهمواره در مراحل انحطاط محبت دنيا سقوط كند ، بدين ترتيب نگونسارى از مراتب كمال وواژگونىاش در پستيها وپرتگاههاى ضلالت وگرفتارىاش با غل وزنجيرهاى آن ، تحقق مىيابد .
در عبارت امام ( ع ) : تا دانهء كلوخ از ميان دانهء گندم دور شده وجدا گردد ، دانهء كلوخ يعنى معاوية ودانهء دور شده يعنى مؤمنان ، ووجه تشبيه آن است كه امام ( ع ) مؤمنان را از وجود معاوية خالص وآنها را جدا مىكند ، تا ايمانشان رشد كند ودينشان استوار گردد ، زيرا وجود معاوية در بين آنها وسيلهء مهمى براي تباه ساختن عقيدهشان ونابودى دينشان است ، همان طور كه صاحب خرمن ،
شرح نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 188
مساهمون: ابن ميثم البحراني
ص١٨٨