( 33206 - 33157 )
فرموده است : ولقد كان ( ص ) يأكل على الأرض ويجلس جلسة العبيد .
از پيامبر گرامى ( ص ) روايت شده كه فرموده است : « جز اين نيست كه من بندهاى هستم همچون بندگان مىخورم ومانند بندگان مىنشينم « 9 » » غرض از اين ، اظهار فروتنى وتواضع در برابر خداوند است ، وبه همين منظور بود كه آن حضرت نعلين وجامهاش را به دست خويش وصله مىزد ، وبر الاغ برهنه سوار مىشد ويكى را نيز با خود رديف مىكرد ، امّا اين كه دستور داد تصاوير را از نظر أو دور سازند براي محافظت از وسوسههاى شيطان بوده است ، چنان كه پيامبران ( ع ) ديگر نيز كه نفس بد كنش امّاره را شكسته وشياطين خود را سركوب كردهاند خود را محتاج مىديدهاند كه پيوسته مواظب أحوال خويش بوده ودر تمام لحظهها ودقايق نفس خود را زير نظر ومراقبت داشته باشند ، زيرا نفس امّاره همچون دزد حيلهگرى است كه پيوسته در كمين نفس مطمئنّه است وهرگاه از قيد وبند رها واز سركوبى آن غفلت شود ، واز آن پرهيز به عمل نيايد به حالت اوليّه خود باز مىگردد وقدرت وغلبه خود را از سر مىگيرد .
( 33259 - 33207 )
فرموده است : فأعرض عن الدّنيا بقلبه . . . تا وأن يذكر عنده .
اين سخن اشاره به زهد حقيقي است كه عبارت از حذف همگى موانع نفساني از ساحت نفس انساني است وآنچه پيش از اين در أوصاف آن حضرت فرموده بيان مراتب ظاهري زهد اوست كه عبارت از رفع موانع خارجي در قبال آن است .
( 33285 - 33260 ) پس از اين امام ( ع ) آنچه را در مقدّمه پيش دليل پستى وپليدى دنيا ذكر كرده بود يادآورى ، ودوباره به شرح گرسنگى پيامبر گرامى ( ص ) وخواصّ أهل بيت أو اشاره مىكند كه با همه عظمت قرب أو به خدا وبلندى مقامش در پيشگاه إلهي ، خداوند دنيا را از أو دور وبر كنار داشت . سپس امام ( ع ) با گفتار خود كه
هامش
( 9 ) إنّما أنا عبد آكل العبيد وأجلس جلسة العبيد .