بر أو واجب كرده به أو شرك ورزد ، ديگر اين كه با كشتن بىگناهى خشم خويش را فرو نشاند ، يا كار شخص ديگرى را مورد عيبجويى قرار دهد « 3 » ، يا براي بر آوردن نيازى كه به مردم دارد ، بدعتى در دين خود پديد آورد يا با مردم دورويى كند ، ويا در ميان آنان سخن به دو گونه گويد ، در اين گفتار بينديش زيرا مثل ، بيانگر مشابه خود مىباشد .
همه انديشه چهار پايان براي شكمهايشان است ، وهدف درّندگان ستيز ودشمنى با ديگران است وهدف زنان آرايش زندگى وتباهى در آن است ، همانا مؤمنان فروتن ، مهربان وترسان از خداوند مىباشند . »
[ شرح ]
( 31025 - 30950 ) اسم إنّ در جمله إنّ من عزائم اللّه . . . جمله أنّه لا ينفع . . . مىباشد ، وضمير أنّه . . . در جمله أخير ضمير شأن است ، وفاعل ينفع . . . جمله ان يخرج . . . است ، لاقيا بنا بر اين كه حال است منصوب شده است .
منظور امام ( ع ) در اين گفتار اين است كه از جمله نصوص الهى كه در قرآن مجيد آمده ، واعتقاد وعمل به آنها موجب پاداشهاى خداوند وخشنودى أو مىگردد ، وترك آنها باعث كيفر وخشم أو مىشود ، اين كه سودى عايد بنده نيست اگر هنگام بيرون رفتن از دنيا ، خداوند را با يكى از صفاتى كه در زير ذكر مىشود ديدار كند هر چند به خود رنج فراوان داده وعمل خود را خالص كرده باشد .
اوّل : شرك به خداوند متعال ، ما پيش از اين درجات شرك را بيان كردهايم ، بايد دانست كه قوّت وشدّت عذاب وعقاب خداوند به اندازه شدّت وضعف شرك به اوست ، وگفتار خداوند متعال كه فرموده است :
« إِنَّ اللَّهَ لا يَغْفِرُ أَنْ
هامش
( 3 ) اين ترجمه جمله « أو يعرّ بأمر فعله غيره » مىباشد كه مطابق متن خطبه است ، ليكن شارح آن را به صورت « أو يقرّ بأمر فعله غيره » شرح كرده است وواژه غيره در برخى از نسخهها با فتح را ذكر شده است ( مترجم ) .