باشد ، زيرا اوّلا حديث مشهور : هر كس بميرد وامام زمان خود را نشناسد به مرگ جاهليّت مرده است ، دلالت دارد بر اين كه انكار ائمّه ( ع ) مستلزم مردن به حال جاهليّت است كه آن خود مستلزم دخول در دوزخ مىباشد ، ثانيا اگر اعمّ باشد لازم مىآيد كه بر بعضي از أهل بهشت نيز صدق كند وگروهى از منكران ائمّه ( ع ) نيز داخل بهشت شده باشند ، وعكس قضية اين خواهد بود : برخى كه وارد بهشت مىشوند منكر أئمة ( ع ) اند ، در صورتي كه ما روشن كرديم كه هيچ يك از كساني كه داخل بهشت مىشوند حقّ ولايت آنان را منكر نيستند ، بنا بر اين خلاف فرض لازم مىآيد ، همچنين اين موضوع در مقايسه با كساني كه وارد دوزخ مىشوند اخصّ نمىباشد وگرنه لازم مىآيد گروهى كه دوستدار آنانند وبه صدق امامت آنها اعتراف دارند وارد دوزخ شوند ، واين باطل است ، زيرا پيامبر گرامى ( ص ) فرموده است : انسان با كسى كه أو را دوست مىدارد محشور مىشود « 5 » ، همچنين فرموده است : اگر كسى سنگى را دوست بدارد با همان محشور مىشود « 6 » ، اين حديثها دلالت دارد بر اين كه دوستى انسان نسبت به غير ، موجب محشور شدنش با آن است ، وثابت است كه ائمّه ( ع ) وارد بهشت مىشوند وكساني كه آنان را دوست داشته ، وبه حقانيّت وصدق امامت آنها اعتراف دارند نيز محشور در بهشتند ، بديهي است چون دخول به بهشت ودوزخ هر دو مانعة الجمع مىباشند ثابت مىگردد هيچ فردى از دوستداران أئمة ( ع ) ومعترفان به حقّ آنان وارد دوزخ نخواهد شد ، اينك با توضيحاتى كه داده شد صحّت اين مطلب كه شناخت كلّى در مورد ائمّه ( ع ) كافى است آشكار ، وهم دليل حصر گفتار معصوم ( ع ) در باره كساني كه داخل بهشت يا دوزخ مىشوند روشن مىشود .
پس از اين امام ( ع ) در باره اين كه خداوند با نزول قرآن كريم بر اين مردم منّت نهاده ، وآن را از ميان كتب آسمانى مخصوص آنان گردانيده ، وآنها را براي
هامش
( 5 ) يُحْشَرُ المرء مع من أحبّ .
( 6 ) لو أحبّ رجل حجرا لحشر معه .