در ظفرنامهء تيمورى هم آمده است كه ، تيمور « چون در راه به مزار صاحب الدعوة ابو مسلم مروزى رسيد ، كمال اخلاص و صفاى عقيدت ، باعث اقامت رسم زيارت شده فرودآمد و استمداد همّت نمود . « 1 » به عقيدهء مؤلف تاريخ نيشابور ، مزارى كه اكنون در نيشابور به عنوان مزار طفلان مسلم وجود دارد ، چيزى جز بقاياى قبر ابو مسلم خراسانى كه دوستداران وى ، بعدها به نامش ساختهاند ، نيست . « 2 »
ابهرى در ادامه به برخى از احاديثى كه به دروغ در فضيلت ابو مسلم ساخته شده اشاره كرده و نمونههايى از اين روايات را نقل كرده است . پس از آن مىنويسد : هركس ميل به ابو مسلم كند ، از اهل جهنم است ؛ زيرا كه ظلم از اين بزرگتر نمىباشد كه كسى حق اهل البيت پيغمبر را گرفته ، به دشمنان ايشان دهد و اعداى اهل البيت را تقويت نموده ، ايشان را بر آن حضرات رفيع الدرجات مسلط سازد . . . پس بنا بر اين خواندن و شنيدن قصهء موضوعه و منسوبهء به ابو مسلم مروزى كه مشتمل بر تعظيم ذكر اوست ، باعث دخول در نيران است و سبب گرفتارى به آتش سوزان . و نواب مشار اليه - يعنى محقق كركى - در مطاعن المجرمية آورده كه قال الصادق عليه السلام : من شكّ فى كفر اعدائنا و الظالمين لنا فهو كافر . يعنى هر كه شك كند در كفر دشمنان ما و در كفر ظلمكنندگان در حق ما ، پس او كافر است . و اگر كسى در كفر ابو مسلم مضايقه داشته باشد ، به واسطهء آن كه او با بنى اميه مخالف بوده ، از مقولهء آن است كه در كفر عبد الله بن زبير مضايقه نمايد و متمسك شود به آن كه او با بنى اميه دشمن بوده ، يا حجاج يوسف ثقفى را كافر و ملعون نداند و مستند شود به آن كه او عبد الله زبير را با بسيارى از زبيريان كشته يا مناقشه نمايد كه شبيب شيبانى كافر و ملعون نيست و چنگ در زند به آن كه او با حجاج يوسف ثقفى جنگها كرده و از مردم او بىحد به قتل رسانيده و فساد اين گونه اعتقاد بر ارباب رشد و رشاد كالشمس فى الضّحى در عين ظهور و جلاست .
نواب خاتمة المجتهدين و رئيس المحققين در مطاعن المجرمية مىفرمايد كه ابو مسلم مروزى قهرمان - به معناى كارفرما - ظالمى بود از جانب بنى عباس ؛ چنان كه حجاج يوسف ثقفى بود از جانب بنى اميه . . . و برخى از ارباب سير در مؤلفات خود ايراد نمودهاند كه ابو مسلم مروزى سيصد هزار كس بالتعيين كشته و عوام اين را از شجاعت او مىشمرند ؛ همانا معنى بالتعيين را نمىدانند ، بلكه تصور مىكنند كه اين كشتن در ميادين و معارك از او به ظهور رسيده ؛ چنان كه قصهخوانان در آن قصهء كاذبه مىگفتند . . . پس چون مشخص شد كه ابو مسلم ظالم بوده ، بلكه به دلايل قاطعه و اخبار متواتره كفرش ثابت گشت ، هر كسى با
هامش
( 1 ) . ظفرنامهء تيمورى ، ج 1 ، ص 237 ، به نقل از : مؤيد ثابتى ، همان ، ص 87
( 2 ) . مؤيد ثابتى ، همان ، ص 87