آنچه اهل سنت در اين مورد روايت مىكنند ، نظريهء شيعه را تقويت مىكند . در بحثهاى آينده روشن خواهد شد كه سجده بر زمين سنت بوده ، سپس رخصت داده شده كه بر حصير و بوريا هم سجده كنند و رخصت سومى ثابت نيست ، بلكه منع آن ثابت است ( بعداً خواهد آمد ) .
محدّث نورى از دعائم الاسلام از امام صادق عليه السلام ، از پدرانش از على عليه السلام روايت كرده كه رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود : زمين نسبت به شما نيكوكار است ، در زندگى دنيا بر آن تيمم مىكنيد و نماز مىخوانيد و هنگام مرگ شما را در بر مىگيرد و نعمتى از خداست و براى اوست سپاس . پس برترين چيزى كه نمازگزار بر آن سجده مىكند زمين پاك است . « 1 »
از امام باقر عليه السلام نيز روايت شده كه فرمود : سزاوار است نمازگزار پيشانى خود را بر زمين و صورت خود را بر خاك بگذارد ، چون جلوهاى از فروتنى در برابر خداست . « 2 »
عبدالوهاب بن احمد انصارى مصرى ( معروف به شعرانى ، از بزرگان قرن دهم ) گفته است : مقصود ابراز خضوع با سر است ، تا صورت را كه شريفترين اعضاست بر زمين بگذارد ، چه صورت و چه بينى را . بلكه نزد بعضى بر خاك نهادن بينى بهتر است ، چون وقتى بينى را بر زمين مىنهد ، در برابر خدا از آن بزرگى و غرور كه دارد بيرون مىآيد ، چون كسى كه ذرهاى تكبر دارد ، حرام است به محضر الهى وارد شود ، چون حضور الهى بهشت واقعى است و رسول خدا صلى الله عليه و آله فرموده است : هر كس ذرهاى تكبر در دلش باشد وارد بهشت نمىشود . « 3 »
امام مغربى مالكى رودانى ( متوفاى 1049 ق ) از ابن عباس نقل كرده است : كسى كه در سجود ، پيشانى و بينى خود را بر زمين نچسباند ، نمازش مجزى نيست . « 4 »
هامش
( 1 ) . مستدرك الوسائل : ج 4 ، باب 10 از ابواب ما يسجد عليه ، حديث 1
( 2 ) . همان ، حديث 2
( 3 ) . اليواقيت والجواهر فى عقائد الأكابر : ج 1 ، ص 164 ، چاپ اول .
( 4 ) . جمع الفوائد من جامع الأصول ومجمع الزوائد : ج 1 ، ص 214 ، شماره 1515