است . به برخى از اين شواهد و قرائن اشاره مىشود :
الف : در حادثهء غدير ، رسول خدا صلى الله عليه و آله دستور داد حجّاجى كه همراه وى از حج بر مىگشتند ، در يك زمين خشك و بىآب و آبادى فرود آيند ، آن هم هنگام گرماى ظهر و زير تابش داغ خورشيد . حرارت آن نيمروز چنان بود كه هر يك از حاضران در آن صحنه ، بخشى از عباى خود را زير پا گذاشته بودند و بخشى را روى سر گرفته بودند تا از شدت گرماى خورشيد ، نگاهشان دارد .
طبيعى است كه پيامبر صلى الله عليه و آله در آن حالت خاص مىخواست نكتهاى مهم و سرنوشتساز در هدايت امت بيان كند . چه چيزى مهمتر و سرنوشتسازتر در زندگى مسلمانان از تعيين رهبرى كه مايهء وحدت مسلمانان و نگهدارندهء دين آنان است ؟
ب : پيامبر خدا صلى الله عليه و آله پيش از ذكر ولايت امام على عليه السلام ، از اصول سهگانهء دين يعنى توحيد ، نبوت و معاد سخن گفت و از مردم نسبت به آنها اعتراف گرفت ، سپس مسألهء ولايت امام على عليه السلام را طرح كرد . تقارن بين ابلاغ اين رسالت و اعتراف گرفتن نسبت به آن اصول سهگانه ، ما را به شناخت اهميت پيامى كه رسول خدا مأمور به ابلاغ آن به مردم در « غديرخم » بود ، رهنمون مىشود و مىتوان هدف پيامبر صلى الله عليه و آله را از نگهداشتن مردم در آن شرايط استثنايى و خاص و با حضور آن اجتماع عظيم دريافت كه صرفاً توصيه به محبت و مهرورزى به شخص معين نبوده است .
ج : پيامبر خدا صلى الله عليه و آله پيش از ابلاغ رسالت الهى در شأن على عليه السلام ، از ولايت و مولويت خويش سخن گفت و فرمود : خدا مولاى من است و من مولاى مؤمنانم و من بر آنان از خودشان شايستهترم . ذكر اين مطالب دليل آن است كه مولا بودن على عليه السلام از سنخ و قماش مولا بودن پيامبر صلى الله عليه و آله است و آن حضرت به فرمانِ خدا ، آن مولويت و اولويت را كه خود داشت ، براى على عليه السلام هم ثابت كرد .
د : پيامبر صلى الله عليه و آله پس از ابلاغ اين رسالت الهى ، فرمود :
حاضران به غايبان خبر دهند .
دليل المرشدين إلى الحق اليقين (سيماى عقايد شيعه) ( فارسى) — صفحة 198
مساهمون: الشيخ جعفر السبحاني
ص١٩٨