و به اسباب تفاخر و خودنمائى و برترى جوئى مايل نشود ، تا نام وى در ميان متكبّران ننويسند و از دفتر ضعيفان و مسكينان نزدايند ، و اگر تواند پياده رود ، خصوصا بين مشعرها ( از مكه به عرفات و از عرفات به مشعر و از مشعر به منى ) . و در خبر است :
« افضل عبادات پياده رفتن [ بين مشاعر ] است » . و سزاوار است كه انگيزهء پياده روى كم كردن خرج نباشد ، بلكه رنج بردن و رياضت كشيدن در راه خدا باشد ، و اگر مقصود او صرفه و تقليل خرج با وجود توانگرى باشد ، سوارى افضل است . و همچنين براى كسى كه پياده روى باعث ضعيف و بد خلقى و قصور در عمل و عبادت مىشود سوارى بهتر است . و در خبر است : « سوارى را براى شما دوستتر دارم ، كه در اين حال نيروى دعا و عبادت بيشتر است » . و حضرت حسن بن على عليهما السّلام با كاروانيان پياده مىرفت . و چون مركبى براى سوار شدن حاضر شود ، بايد در دل خود خداى تعالى را بر تسخير چهارپايان شكر گزارد ، كه رنج بار را مىكشند و مشقّت او را كم مىكنند . و بايد با مركب مدارا نمايد و بارى را كه طاقت ندارد بر او تحميل نكند .
فصل 112 ميقات
چون از وطن خود بيرون رود ، و داخل بيابان گردد ، و متوجّه ميقات ( وعده گاه ، جاى احرام بستن حاجيان ) شود ، و راههاى دشوار و گردنه ها و گريوه ها را مشاهده كند ، بايد بيرون رفتن از دنيا هنگام مرگ و رفتن به وعده گاه روز قيامت و أهوال و باز خواستهاى آن را به ياد آورد ، و از نگرانى و تشويش راهزنان ترس و بيم نكير و منكر ، و از درندگان بيابانها و مارها و كژدمهاى آن مارها و كژدمها و كرمهاى گور را متذكَّر شود ، و از تنهائى و جدائى از خانواده و نزديكان خود تنهائى و وحشت قبر و اندوه و دلگيرى آن را به خاطر آورد ، و بايد از اين ترسها كه در اعمال و اقوال وى هست توشه اى براى ترسهاى گور فراهم كند .