فصل 113 آنچه در ميقات سزاوار است
و چون به ميقات رسد و جامهء احرام پوشد ، بايد به ياد پوشيدن كفن افتد و متذكَّر زمانى شود كه او را به آن خواهند پيچيد ، و ناگزير با آن جامه خدا را ملاقات خواهد كرد ، پس همچنانكه خانهء خدا را ديدار نمىكند مگر به هيئتى كه بر خلاف عادت اوست ، همچنين خدا را بعد از مرگ ملاقات نمىكند مگر در پوششى كه مخالف پوشش دنياست ، و اين جامه شبيه است به آن جامه ، زيرا همانند كفن دوخته نيست . و چون احرام بست و تلبيه ( لبّيك اللَّهمّ لبّيك ) گفت ، بايد بداند كه احرام و تلبيه اجابت نداى خداوند است ، و بايد به قبول شدن آن اميدوار و از ردّ شدن آن ترسناك باشد ، كه مبادا جواب آيد : لا لبّيك و لا سعديك پس بايد ميان خوف و رجا سرگشته و متردّد باشد ، و از قدرت و قوّت خود نوميد و بيزار ، و به فضل و كرم الهى واثق و اميدوار ، زيرا وقت تلبيه آغاز عمل حج است ، و آن محلّ خطر است .
روايت است كه : « حضرت على بن الحسين عليهما السّلام چون احرام بست و بر مركب سوار شد ، رخسارش زرد گشت و لرزه بر وى افتاد و نتوانست تلبيه گويد .
پرسيدند : چرا لبّيك نمىگوئى ؟ فرمود : مىترسم كه پروردگارم گويد : لا لبيّك و لا سعديك پس چون تلبيه گفت بيهوش شد و از مركب در افتاد ، و پيوسته اين حال وى را فرو مىگرفت تا از حج فارغ گرديد « .