بايد شادى و اهتمام او به امامت ديگرى بيش از امامت خودش باشد ، زيرا هم مقصود حاصل مىشود و هم از فسادهاى احتمالى به سلامت خواهد بود . و نيز سزاوار است كه انگيزهء و محرّك او به رفتن مسجد امامت جماعت نباشد مگر به قصد قربت و اميد ثواب ، پس اگر در بعضى از گوشه هاى دل او انگيزه اى از حبّ شهرت و منزلت در دلها باشد ، يا بخواهد به چيزى كه باعث انتظام معاش اوست برسد ، پس واى بر او كه خود را هلاك ساخته ، و از كسانى است كه گمراهند و ديگران را گمراه مىكنند و خود و ديگران را به هلاكت مىافكنند
جامع السعادات ( علم اخلاق اسلامى ) ( فارسي ) — صفحة 451
مساهمون: ملا محمد مهدي النراقي
ص٤٥١