فصل 102 آنچه سزاوار امام جماعت است
امام جماعت بايد در ميان مردم به فزونى صفاى دل و رو آوردن به خدا و خشوع و خضوع و ديگر شرايط باطنى ويژگى و امتياز داشته باشد ، زيرا او پيشواى ايشان است و نفوس آن جماعت را به سوى خدا مىكشاند ، پس بسيار زشت است كه دل او در نماز غافل يا در وادى وسوسه هاى باطل باشد ، و بعضى از مأمومين او با دل حاضر خداى سبحان را تعظيم كنند ، و از اين بدتر و ناپسندتر آنكه التفات دل او به كسانى كه در پشت او هستند از مردمى كه نمىتوانند به او سود و زيانى برسانند بيشتر باشد از التفات دل به صاحب ملك كه بر همه احاطه دارد و تنها به اراده او عوالم علوى و سفلى و ملك و ملكوت پديد آمدهاند . آيا از داناى نهانيها شرم نمىكند كه خود را به عنوان پيشواى امّت سرور رسولان صلَّى اللَّه عليه و آله و سلَّم مىگمارد ، و در جاى رسولان خدا صلَّى اللَّه عليه و آله و سلَّم و اوصياى راشدين او مىايستد و از ايشان نيابت مىكند ، و حال آنكه دل او از ضعيفان عوام كه به او اقتدا نمودهاند بيشتر دگرگون و متأثّر مىشود تا از عظمت و جلال الهى ؟ و آيا از خدا خجالت نمىكشد كه حالش به زيادى و كمى مأمومين تفاوت مىكند ؟ پس هر امام جماعتى بايد خود را بيازمايد ، اگر اين صفات پليد در او نبود امامت كند و گر نه ترك نمايد و خود را به هلاكت نيفكند ، و اين از آنجا شناخته مىشود كه شادى او به امامت ديگرى از امثال و قرآن مانند شادى او به امامت خودش باشد ، بلكه اگر قصد و خوشحالى او تنها برپائى سنّت و احياء رسوم شريعت است