جامع السعادات ( علم اخلاق اسلامى ) ( فارسي ) — صفحة 441

حضرت صادق عليه السّلام فرمود : « هيچ بنده اى ركوع حقيقى براى خدا نمىكند مگر اينكه خدا به نور و بهاء خود او را زينت مىبخشد ، و او را در سايهء بزرگوارى و كبرياى خود جاى مىدهد ، و بر او جامهء برگزيدگان خود را مىپوشاند . و ركوع اول است و سجود دوم . پس هر كه اول را بجا آورد شايستگى دوم را به هم مىرساند . در ركوع ادب است و در سجود قرب ، و هر كه ادب را نيكو نكند شايستهء قرب نشود . پس ركوع كن ركوع كسى كه در دل خود براى خداى عز و جل فروتن و خاشع است ، و خود را خاكسار و بيمناك تحت قدرت و سيطرهء او مىبيند . اعضاء و جوارح تو بايد براى او افتاده و خاضع باشد افتادگى و تواضع ترسناك و اندوهگين كه مىترسد از فايده اى كه نصيب اهل ركوع است محروم شود . ( نقل كرده‌اند كه : ربيع بن خثيم به يك ركوع شب را به روز مىآورد ، و چون صبح مىشد : نالهء دردناك مىكشيد و مىگفت : آه مخلصان پيش افتادند و راه بر ما بريده شد ) . و پشت خود را در وقت ركوع هموار و برابر ساز تا ركوع خود را درست بجا آورده باشى ، و بخاطر آر كه به يارى و مدد او ركوع مىكنى نه به نيروى خود . و از دل خود وسوسه ها و نيرنگها و كيدهاى شيطان را دور كن ، كه خدا بندگان خود را به اندازهء فروتنى و تواضعشان بالا مىبرد . و راه بردن ايشان به فروتنى و خضوع و خشوع به قدر آگاهى آنان به عظمت خداوند است « ( 1 ) .