جامع السعادات ( علم اخلاق اسلامى ) ( فارسي ) — صفحة 443

و مولاى ما امام صادق عليه السّلام فرمود : « به خدا سوگند هرگز زيانكار نيست هر كه حقّ سجود را بجا آورد هر چند در مدت عمر يك بار باشد . و رستگار نيست هر كه با پروردگار خود خلوت كند در چنين حالى و مانند كسى باشد كه با خود خدعه و فريب كند ، [ يعنى ] از سجودش و از آنچه خداى تعالى براى سجود كنندگان آماده ساخته از انس به خدا در دنيا و راحت آخرت در حال غفلت و بازى باشد . و هيچگاه از [ رحمت ] خداى تعالى دور نيست هر كه در حال سجود به او تقرّب نمايد ، و از رحمت الهى دور است هر كه سجود او از روى ادب نيست ، و حرمت مولاى خود را ضايع كند به اينكه در حال سجود دل به غير او بندد . پس خدا را از روى فروتنى و تواضع و ذلَّت سجده كن ، سجود كسى كه مىداند از خاكى كه خلق بر آن پا مىنهند آفريده شده ، و از نطفه اى كه هر كس آن را پليد و نجس مىشمارد تركيب يافته ، و نبوده و پديد آمده ، و خداوند سجودى را كه به دل و جان و روح باشد سبب نزديكى به خود قرار داده ، پس هر كه نزديكى او را مىخواهد بايد از غير او دورى نمايد ، آيا نمىبينى كه آن كه در حال سجود است جميع اشياء از او پنهانند و همهء ديدنيها از او پوشيده است ؟ خداى تعالى توجّه باطنى را نيز همين گونه مىخواهد . پس هر كه در نماز به چيزى غير از خداى تعالى دل ببندد ، او نمازى را كه وسيلهء تقرب الهى است وسيلهء تقرب به غير فهميده ، و از آنچه مراد الهى از نماز اوست دور افتاده . خداى تعالى مىفرمايد : ما جَعَلَ الله لِرَجُلٍ مِن قَلبَينِ في جَوفِه 33 : 4 « خداوند در درون هيچ مردى دو دل نيافريد » . رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله و سلَّم فرمود : « خداى عزّ و جلّ مىفرمايد : هر گاه بر دل بنده اى مطَّلع شوم و بدانم كه در آن طاعت مرا با اخلاص براى من و براى جستن رضاى من دوست مىدارد ، خودم كار او را راست كنم و تدبير او را به عهده گيرم ، و هر كه در نماز خود مشغول به غير من باشد از استهزاء - كنندگان است ، و نامش در دفتر زيانكاران نوشته مىشود » ( 1 ) .