نخست به معانى پيشى مىجويد و سپس زبان در خدمت دل در مىآيد و ترجمان آن است . و فرق است ميان آنكه زبان ترجمان دل باشد يا معلَّم آن ، و زبان مقرّبان ترجمان دل ايشان است .
سپس بايد هيئت قرائت را رعايت كنى و به ترتيل خوانى و شتاب نكنى ، تا تأمّل در آن آسانتر باشد ، و آواز و آهنگ خود را در آيهء رحمت و عذاب ، و وعد و وعيد ، و تمجيد و تعظيم دگرگون سازى . يكى از ايشان چون به مانند اين آيه مىرسيد :
مَا اتَّخَذَ الله مِن وَلَدٍ وَما كانَ مَعَه مِن إله 23 : 91 ( مؤمنون ، 92 ) « خدا هيچ فرزندى نگرفته و با او هيچ خدائى نيست » .
آواز خود پست مىكرد ، چنان كه كسى از ذكر چيزى شرم دارد . و روايت است كه : « صاحب قرآن را در قيامت گويند : بخوان و برتر آى ، و هر آيه اى بخواند درجه اى بالاتر رود » .
جامع السعادات ( علم اخلاق اسلامى ) ( فارسي ) — صفحة 439
مساهمون: ملا محمد مهدي النراقي
ص٤٣٩