فصل 96 استعاذه
( پناه بردن به خدا از شيطان )
و چون گوئى : « اعوذ باللَّه من الشّيطان الرّجيم » ، بايد بدانى كه شيطان دشمنترين دشمنان توست ، و در كمين است كه دل تو را از خدا بگرداند از آن رو كه با تو بر مناجات با خدا و سجدهء او حسد مىبرد ، با آنكه خود به سبب ترك سجده ملعون شده و راندهء درگاه الهى گرديده است . و سزاوار است كه پناه بردن تو به خدا مجرّد گفتار نباشد ، مانند كسى كه درنده اى يا دشمنى قصد او كرده تا او را به درد يا بكشد ، و او گويد : از تو به اين دژ محكم پناه مىبردم ، در حالى كه بر جاى خود ايستاده باشد ، كه اين سخن ما دام كه حركت نكند و به درون قلعه نرود سودى براى او ندارد . همچنين پناه بردن به خدا از شرّ شيطان ما دام كه دوستى شيطان را ترك نكند و آنچه را كه خدا دوست دارد بجا نياورد فايده نبخشد . پس كسى كه شهوات را كه خوشايند و محبوب شيطان و ناخوشايند و مكروه رحمان است پيروى كند مجرّد گفتار او را سود ندهد ، و گفتار او بايد همراه عزم بر پناه گرفتن به حصن خدا از شرّ شيطان باشد ، و حصن او لا إله الا اللَّه است ، كه فرموده است : « لا إله الا اللَّه » حصنى ، و من دخل حصنى أمن من عذابى . «
و دخول در حصن لا إله الا اللَّه نيز بمجرّد گفتن نيست ، بلكه اذعان قلبى و يقين قطعى است به اينكه هر معبودى غير او باطل است ، و هر چيزى از او و براى او و قائم به او و به سوى اوست ، و هيچ مؤثّرى در وجود جز او نيست .