به عزت و جلالم سوگند تو را از شيرينى ياد خود محروم مىكنم ، و از نزديكى خود و شادى به مناجات خود دور مىسازم « ( 1 ) . پس در مدت نماز دل خود را بنگر ، اگر شيرينى نماز را مىيابى و در نفس خود از آن سرور و بهجت ملاحظه مىكنى ، و دل تو به مناجات او شاد است و از سخن گفتن با او لذّت مىبرد ، بدان كه خداى تعالى تو را در تكبيرت راست گفتار مىشناسد ، و اگر از لذت مناجات بىبهره و از شيرينى عبادت محرومى ، بدان كه خداى تعالى تو را دروغگو شناخته و از درگاه خود رانده و از آستانهء خويش دور ساخته ، پس بر خود مانند زن فرزند مرده گريه كن ، و پيش از آنكه حسرت بزرگ تو را دريابد به علاج پرداز .
هامش
( 1 ) اين حديث را با » مصباح الشريعة « : باب 13 ، تصحيح كرديم . .