عبادت خود غير خدا را قصد كنى ، و ستايش مردم و طلب منزلت در دل آنها را بخواهى ، مشرك و در كلام خود دروغزن باشى . پس اين شرك را از نفس خود بزداى ، و در دل خود شرمگين باش كه خود را به نفى شرك موصوف كرده اى و در واقع متّصف به آنى .
و چون گوئى . « و محياى و مماتى للَّه ربّ العالمين »
« زندگانى و مرگ من براى پروردگار عالميان است » ، بدان كه اين سخن بنده اى است كه خود را هيچ انگارد و خدا را صاحب وجود داند ، از خود فانى و به پروردگار باقى باشد ، و براى خود قدرت و قوّتى نبيند ، بلكه حيات و بقاى خود را از خداى تعالى بداند . و حركات و سكناتش جز براى خداى تعالى نباشد . پس گويندهء اين كلام ، هر گاه براى نفس خويش در اصل قوّت و اثرى ببيند ، يا صدور فعل او ، از خشنودى يا خشم يا ايستادن يا نشستن يا رغبت به زندگى يا ترس از مرگ ، براى امور دنيا باشد ، دروغگوست .
جامع السعادات ( علم اخلاق اسلامى ) ( فارسي ) — صفحة 435
مساهمون: ملا محمد مهدي النراقي
ص٤٣٥