در امورى كه بر او وارد مىشود ، و واگذاشتن همهء آنها به خدا ، با قطع كلَّى تعلَّق خويش به آنها ، به اين معنى كه طبع او به چيزى از آنها تعلَّق نداشته باشد . پس آن بالاتر از رضاست ، زيرا در مرتبهء رضا افعال خدا موافق طبع اوست ، پس طبع ملحوظ و منظور است ، و در مرتبهء تسليم طبع و موافقت و مخالفت آن بكلَّى به خداى سبحان واگذار شده است ، و بالاتر از مرتبهء توكَّل نيز هست ، زيرا توكل ، چنان كه خواهد آمد ، عبارت است از اعتماد در امور خويش به خدا ، و آن به منزلهء وكيل نمودن خداست در امور خود ، و گوئى خدا را به مثابهء وكيل خود قرار داده است ، پس تعلَّق او به امور خود باقى است ، ولى در مرتبهء تسليم قطع كلَّى علاقه از امور متعلَّق به خويش است .
جامع السعادات ( علم اخلاق اسلامى ) ( فارسي ) — صفحة 269
مساهمون: ملا محمد مهدي النراقي
ص٢٦٩