فصل 53 راه تحصيل رضا
راه تحصيل رضا اين است كه : بداند كه آنچه خداى سبحان براى او حكم كرده همان به حال او اصلح است ، اگر چه فهم او به دريافت مصلحتهاى نهانى كوتاه باشد ، علاوه بر اينكه ناخشنودى و كراهت سودى ندارد و قضاء را دگرگون نمىكند . زيرا آنچه مقدّر است مىشود و آنچه مقدّر نيست نمىشود ، و با حسرت گذشته و انديشهء آينده وقت خود را بيهوده تباه مىسازد ، و پىآمد ناخشنودى برايش مىماند . پس سزاوار است كه دوستى خالق چنان او را محو و بى خود گرداند كه احساس درد و رنج نكند ، همچنانكه عاشق شيدا چنين است و با علم به بزرگى ثواب تحمّل درد و رنج آن را آسان سازد - چنان كه بيمار و بازرگان سختى حجامت و سفر را تحمّل مىكنند - پس امر خود را به خدا واگذارد ، كه خدا به بندگان خويش بيناست .
تتميم تسليم ( گردن نهادن )
بدان كه تسليم ، كه تفويض ( واگذاشتن ) نيز ناميده مىشود ، به معنى رضا نزديك است ، بلكه فوق رضا و خشنودى است ، زيرا عبارت است از ترك خواهشها