فصل 42 راه رؤيت و ديدار
راه تحصيل محبّت خدا و تقويت آن و آمادگى براى رؤيت و ديدار دو چيز است :
اول - پاك ساختن دل از مشاغل و دلبستگىهاى دنيا ، و بريدن از ما سوى و پيوستن به خدا به وسيله ذكر و فكر ، و آنگاه بيرون كردن دوستى غير خدا از دل ، زيرا كه دل مثل ظرفى است كه زياده از يك چيز در آن نمىگنجد . « و ما جعل اللَّه لرجل من قلبين في جوفه » « خدا در اندرون هيچ كس دو دل قرار نداده است » ، و كمال محبّت در اين است كه خدا را با تمام دل دوست داشته باشد ، و مادامى كه به غير او توجه و التفات مىكند گوشه اى از دلش به آن غير مشغول است ، و به قدر اشتغال به غير خدا دوستى خدا نقصان مىپذيرد ، مگر اينكه التفاتش به غير از اين جهت باشد كه آن صنع خداى تعالى و فعل او و مظهرى از مظاهر اسماء اللَّه - تعالى - است ، و به اين قطع تعلَّقات ظاهرى و باطنى قول خداى تعالى اشاره دارد :
« قُلِ الله ثُمَّ ذَرهُم » 6 : 91 ( انعام ، 91 ) « بگو خدا و آنان را واگذار » .
دوم - تحصيل معرفت خدا و تقويت و توسعه آن و مسلَّط ساختن آن بر دل .
راه اول ، يعنى بريدن علائق ، به منزله پاك ساختن زمين از گياهان خشك است ، و