اراده نزد دانشمندانى رفت و گفت : كيست كه مرا به عملى راهنمائى كند كه پيوسته در آن براى خداى تعالى عمل كننده باشم ، زيرا دوست ندارم ساعتى از شب يا روز بر من بگذرد مگر اينكه براى خداى تعالى كار كنم . يكى از علما به او گفت : تو حاجت خود را يافته اى ، هر چه توانى كار خير مىكن ، و چون فترتى پيدا شد يا آن را ترك نمودى همواره بر نيّت خير باش : زيرا هر كه اراده كار نيك كند مانند كسى است كه به آن عمل كند « .
امّا سرّ اين كه پاداش اعمال بر حسب نيّت است ، و نيّت حقيقت عمل و ستون و روح آن مىباشد اين است كه : عمل از اين حيث كه عمل است فايده اى در آن نيست ، و فايده اش تنها به واسطه اثرى است كه از آن به نفس ، از نورانيّت و صفا ، مىرسد ، و پيوسته وصول اين اثر اعمال به نفس تكرار مىشود تا نهايت روشنى و صفا پديد آيد ، و تجرّد تامّ حاصل شود و در رده فرشتگان درآيد ، و شكَّى نيست كه وصول اين اثر اعمال فقط با صحّت و خلوص نيّت ممكن است و اينكه براى خداى سبحان و بدون آميختگى با اغراض باشد ، بلكه تأمّل مىفهماند كه اين اثر براستى نتيجه محض نيّت است ، اگر چه از راه عمل پديد آمده باشد .
جامع السعادات ( علم اخلاق اسلامى ) ( فارسي ) — صفحة 148
مساهمون: ملا محمد مهدي النراقي
ص١٤٨