و شادمانى و عدم التفات به غير خدا و استغراق در درياهاى عظمت خداوند است .
و براى آنان هيچ يك از اين مقامات حاصل نيست ، و آنچه را يقين مىپندارند يا تصديقى آلوده به شبهه است يا اعتقادى جزمى كه ، به سبب تيرگى دلهاشان كه ناشى از صفات زشت و ناشايسته است ، نورانيّت و انكشاف ظهور و روشنى براى آن حاصل نيست .
و راز اين مطلب اين است كه ، همانطور كه در جاى خود روشن شده است ، منشأ و علَّت علم تجرّد نفس است ، پس هر چه بر تجرّد نفس افزوده شود ايمان و يقينش افزون مىشود ، و شك نيست كه تا پرده هاى بديها و خطاها بر طرف نشود تجرّدى كه منشأ و مناط حقيقت يقين است حاصل نخواهد شد . بنابراين ناگزير بايد در تزكيه و تحليهء نفس كوشش و مجاهدهء بسيار كرد تا درهاى هدايت گشوده شود و راههاى معرفت روشن گردد چنان كه خداى سبحان فرموده است :
« وَالَّذِينَ جاهَدُوا فينا لَنَهْدينّهُمْ سُبُلنا » 29 : 69 ( عنكبوت ، 69 ) « آنان كه در راه ما مجاهدت كنند به راههاى خويش هدايتشان مىكنيم » .
جامع السعادات ( علم اخلاق اسلامى ) ( فارسي ) — صفحة 50
مساهمون: ملا محمد مهدي النراقي
ص٥٠