است كه جبرانپذير نيست ، يا مربوط به آينده است كه ناگزير آن طور كه مقدّر است پديدار خواهد شد ، و بنا بر اين صرف انديشه در آنها وقت ضايع كردن است . زيرا وسيله و آلت بنده قلب او و سرمايه اش عمر اوست . پس اگر قلب در يك دم از ياد خدا كه موجب انس به اوست غافل بماند يا از فكرى كه وسيلهء معرفت خداست و اين معرفت وسيلهء حبّ او مىشود غفلت نمايد مغبون است . و حتّى اين غبن در صورتى است كه انديشه و وسواسش در امور مباح باشد و حال آنكه غالبا چنين نيست بلكه بيشتر صرف تفكَّر در پيدا كردن چاره و نيرنگ براى بر آوردن شهوات مىشود . زيرا پيوسته در درون خود با هر كسى كه كارى مخالف غرض او انجام مىدهد يا توهّم مىكند كه با او مخالف است در كشمكش و نزاع است ، بلكه گاه كسى را مخالف خود مىپندارد كه خالصترين مردم در دوستى با اوست - حتّى در مورد زن و فرزندش . آنگاه در نحوهء اذيّت و آزار آنها و مبارزه با آنها نقشه مىكشد و چاره مىانديشد ، و همواره با اين دل مشغوليها دين و دنياى خود را تباه مىكند .
جامع السعادات ( علم اخلاق اسلامى ) ( فارسي ) — صفحة 206
مساهمون: ملا محمد مهدي النراقي
ص٢٠٦