باب چهارم در إحسان و نيكويى در معاملت
( 1 ) حق تعالى به عدل و إحسان مجموع فرموده است « 190 » و عدل سبب رهايش است و بس ، و در تجارت به مثابت سرمايه است . و إحسان سبب يافتن مراد و نيل سعادت است [ 85 ] و آن در تجارت به منزلت سود است . و هر كه در معاملات دنيا به سرمايه قانع باشد ، او را از عاقلان نشمرند ، پس در معاملات آخرت همچنين بود . پس نبايد كه متدين بر عدل و دور بودن از ظلم اقتصار نمايد و أبواب إحسان بگذارد . و خداى - عز و جل - گفته است : وَ أَحْسِنْ كَما أَحْسَنَ اللَّهُ إِلَيْكَ « 191 » ، اى ، نيكويى كن چنان كه خداى تعالى بر تو نيكويى كرده است . و گفت ، قوله تعالى : إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَ الْإِحْسانِ « 192 » ، اى ، خداى تعالى به داد و نيكويى امر مىفرمايد . و گفت ، قوله تعالى : إِنَّ رَحْمَتَ اللَّهِ قَرِيبٌ مِنَ الْمُحْسِنِينَ « 193 » ، اى ، رحمت خداى به نيكو كاران نزديك است . و به إحسان فعلى مىخواهيم كه معاملت كننده از آن منفعت گيرد ، و آن بر او واجب نيست و ليكن تفضّل است ، چه واجب در باب عدل و ترك ظلم داخل باشد ، و آن را ياد كردهايم . و مرتبهء إحسان به يكى از شش كار توان يافت :