فصل اول در بيان واجبات و سنن ، و چيزهايى كه به افساد آن « 19 » لازم آيد
اما واجبات ظاهر شش است
( 2 ) اول طلب اول ماه رمضان . و آن به ديدن ماه نو باشد ، و اگر پوشيده شود به استكمال سى روز شعبان . به « ديدن » اينجا علم مىخواهيم « 20 » ، و در ماه رمضان اعتماد بر قول يك عدل روا باشد .
مترجم مىگويد : نزديك بو حنيفه چون در آسمان علتى باشد قول يك عدل بشنوند ، و اگر نباشد خبر بايد كه در حد تواتر داخل شود ، چنان كه جمعى بسيار از محلتهاى مختلف گواهى دهند .
و در شوال [ جز ] به قول دو عدل [ ثابت نشود ] ، براى احتياط عبادت . و هر كه از عدلى بشنيد و او را استوار داشت و راستى او بر ظن او غالب شد روزه بر وى لازم شود ، اگر چه قاضى بر آن حكم نكند . و هر بندهاى را در عبادت موجب ظن خود را متابعت بايد كرد . و اگر ماه نو رمضان در شهرى ببينند و در شهرى ديگر نبينند ، و مسافت ميان آن هر دو كم از دو مرحله باشد - اى كم از شانزده فرسنگ - بر اهل هر دو ، روزه واجب آيد . و اگر دو مرحله بود يا بيش از آن ، در شهرى كه نديده باشند واجب نيايد .
هامش
( 19 ) به افساد روزه .
( 20 ) در اينجا مراد ما از « ديدن » علم است .