است . و پيش از فرض گزاردن آن سنت است در حالى كه جماعتى قايم « 276 » نيابد ، و چون يافت ، ترتيب بگردد و اداى آن پس از فرض ادا بود . و مستحب آن است كه در خانه گزارد و سبك ، پس در مسجد رود و دو ركعت تحيت به جاى آرد ، پس بنشيند و نماز نكند تا فريضه ، و در ميان صبح و طلوع خورشيد اولى ذكر و فكر است و اقتصار بر اين دو ركعت و فريضه .
دوم - راتبهء نماز پيشين
( 1 ) و آن شش ركعت است : دو پس از نماز ، و آن سنت مؤكد است ، و چهار پيش از آن ، و آن نيز سنت است ، [ 326 ] اگر چه كم از دو ركعت آخر است . بو هريره از پيغامبر روايت كرد كه من صلّى أربع ركعات بعد زوال الشّمس يحسن قراءتهنّ و ركوعهنّ و سجودهنّ صلّى معه سبعون ألف ملك يستغفرون له حتّى اللّيل . اى ، هر كه پس از زوال چهار ركعت نماز گزارد ، با قرائت و ركوع و سجود تمام ، هفتاد هزار فريشته با وى نماز گزارند و تا شب براى وى آمرزش خواهند .
و پيغامبر - عليه السلام - چهار ركعت [ پس ] از زوال نگذاشتى ، « 277 » و آن را دراز كردى و گفتى : انّ أبواب السّماء تفتّح في هذه السّاعة فأحب ان يرفع لي فيها عمل . اى ، در اين ساعت درهاى آسمان گشاده شود و من دوست دارم كه در اين ساعت عمل من بالا برند . بو ايوب انصارى اين حديث روايت كرده است ، و بدان متفرد است . و آن چه امّ حبيبه قوم پيغامبر - عليه السلام - روايت كرده است بر اين نيز دليل مىكند كه پيغامبر - عليه السلام - گفت : من صلّى في يوم اثنتي عشرة ركعة غير المكتوبة بنى له بيت في الجنّة : ركعتين قبل الفجر و أربعا قبل الظّهر و ركعتين بعدها و ركعتين قبل العصر و ركعتين بعد المغرب .
و ابن عمر گفت كه ياد [ مىدارم ] كه پيغامبر - عليه السلام - هر روزى ده ركعت نماز گزاردى ، و آن چه ام حبيبه ياد كرده بود ياد كرد ، مگر دو ركعت بامداد كه گفت : در آن ساعت كسى بر پيغامبر - عليه السلام - نرفتى ، و لكن خواهرم حفصه روايت كرد كه دو ركعت نماز در خانهء وى بگزاردى پس بيرون آمدى . و ابن عمر در اين حديث پيش از نماز پيشين دو ركعت گفت ، و پس از نماز خفتن دو ركعت . پس دو ركعت پيش از نماز پيشين مؤكدتر از چهار ركعت بود ، و وقت آن به زوال در آيد .
هامش
( 276 ) قايم ، برپا . يعنى هنگامى كه با نماز جماعتى مواجه نشود .
( 277 ) نگذاشتى ، ترك نكردى .