صحرانشينى را برگزينند ، زيرا دشتهاى پهناورى كه داراى كشتزارها و زمينهاى حاصلخيز و چراگاههاى حيوانات و جز اينهاست براى منظور آنان شايستهتر از شهرها مىباشد و بنابرين اختصاص يافتن طوايف مزبور بباديهنشينى امرى ضرورى و اجتناب ناپذير بوده است .
و در اين شرايط اجتماع و همكارى ايشان در راه بدست آوردن نيازمنديها و وسايل معاش و عمران از قبيل مواد غذايى و جايگاه و مواد سوخت و گرمى به مقدارى است كه تنها زندگى آنان را حفظ كند و حداقل زندگى يا مقدار سد جوع در دسترس ايشان بگذارد بىآنكه در صدد بدست آوردن مقدار فزونترى بر آيند ، زيرا آنها از گام نهادن در مرحلهاى فراتر از آن عاجزند .
ولى هنگامى كه وضع زندگى همين طوايف كه بدين شيوه ميزيند توسعه يابد و در توانگرى و رفاه بمرحلهاى برتر از ميزان نيازمندى برسند آن وقت وضع نوين ، آنان را به آرامش طلبى و سكونت گزيدن وا ميدارد و براى بدست آوردن ميزان بيشتر از حد ضرورت و نياز با يك ديگر همكارى ميكنند و در راه افزايش خوراكيها و پوشيدنيهاى گوناگون ميكوشند و به بهتر كردن و ظرافت آنها توجه ميكنند و در صدد توسعهء خانهها و بنيان گذارى شهرهاى كوچك و بزرگ بر ميآيند ، سپس رسوم و عادات توانگرى و آرامش زندگى آنان فزونى مييابد و آنگاه شيوههاى تجمل خواهى در همه چيز به حد ترقى و كمال ميرسد ، مانند تهيه كردن خوراكهاى متنوع لذت بخش و نيكو كردن آشپزخانهها و برگزيدن پوشيدنيهاى فاخر رنگارنگ از ابريشم و ديبا و جز اينها و بر آوردن خانهها و قصرهاى بلند و با شكوه كه با بنيانى استوار و منظرهاى زيبا آنها را پى ميافكنند . و در صنايع راه كمال را مىپيمايند و آنها را از مرحلهء قوه به فعل در ميآورند و به نهايت درجهء ترقى ميرسانند ، چنان كه كاخها و خانهها را بدانسان بنيان مىنهند كه داراى آب روان باشد و ديوارهاى آنها را بلند ميسازند و در زيبايى و ظرافت آنها مبالغه ميكنند و در بهتر كردن كليهء وسايل معاش و زندگانى از پوشيدنى گرفته تا رختخواب
تاريخ ابن خلدون ( مقدمه تاريخ ابن خلدون ) ( فارسى ) — صفحة 226
مساهمون: ابن خلدون
ص٢٢٦