تخطي إلى المحتوى الرئيسي

شد الإزار في حط الأوزار عن زوار المزار ( المزارات أو مزارات شيراز ) — صفحة 418

مساهمون:

ص٤١٨
الّا استغرق بمشاهدته وصحبته مع وفور علمه وكمال رتبته . توفّى في ربيع الأوّل سنة اثنتين وستّمائة « 1 » ودفن بالمصلّى وله مرثية انشدها « 2 » فيه قال الشيخ صدر الدّين
هامش
- بقيه از صفحهء قبلجبريل امين بلوح ايمان * بر حافظ حفظ كرده قرآن پيشش ز براي درس تنزيل * طفلى متعلّم است جبريل اين قصّه بخلد باز گفتند * حوران ز سر نياز گفتند كاين حافظ كيست گفت رضوان * پيرى است خزانه دار قرآن بالاى جنان مدار جاهش * شهر همدان قرار گاهش هر جا كه نه اوست حارس دين * مدروس بود مدارس دينإلى آخر الأبيات ، - براي مزيد اطّلاع از شرح أحوال صاحب ترجمه رجوع شود بمآخذ ذيل : منتظم ابن الجوزي معاصر أو ج 11 ص 155 ، معجم الأدباء ياقوت ج 3 ص 26 - 46 بيست صفحهء تمام ، معجم البلدان همو 4 : 601 - 602 كه استطرادا اسمى از أو برده وحكايت ممتعى از أو نقل نموده ، ابن الأثير ودول الإسلام ذهبي وتاريخ يافعى ونجوم الزاهرة وشذرات الذهب هر پنج در حوادث سنهء 569 ، تاريخ گزيده 787 ، نزهة القلوب 71 ، طبقات الحفّاظ ذهبي 4 : 114 - 118 ( كه اشتباه بسيار غريبى در خصوص اسم أو در اين طبع منحوس حيدرآباد روى داده وبجاى حسن بن أحمد نام أو « محمد بن سهل » كه نام جد سوّم اوست چاپ شده است ونام أو وآباء أو تا اين جدّ همه از بين افتاده است ) ، طبقات القراء جزرى 1 : 204 - 206 ، طبقات النحاة سيوطى 215 ، روضات الجنّات 222 - 223 ، طرائق الحقائق 2 : 262 با اغلاط كثيره در نام وكنيه وسال وفات أو ، اعلام زركلى 222 ، - ( 1 ) - چنين است اين تاريخ وفات در هرسه نسخهء شد الأزار ، واين منافاة صريح دارد با حكايتى كه در شيرازنامه ص 130 در ضمن ترجمهء أحوال ركن الدين عبد اللّه بن عثمان قزوينى راجع بصاحب ترجمهء حاضر يعنى أبو عبد اللّه إسماعيل [ بن ] حاكم خراساني ذكر كرده كه از آن بطبق نسخهء چاپى شيرازنامه صريحا معلوم ميشود كه وى تا سنهء ششصد وبيست در حيات بوده ، ولى در نسخهء خطّى شيرازنامه مورّخهء 833 بجاى سنهء ششصد وبيست سنهء ششصد ويازده دارد ، پس على اىّ حال بطبق شيرازنامه چه خطّى وچه چاپى صاحب ترجمهء حاضر در سنهء 611 يا در سنهء 620 در حيات بوده است پس چگونه ممكن است كه در سنهء 602 وفات يافته باشد ، بنابراين بديهي است كه يا تاريخ كتاب حاضر يعنى شدّ الإزار غلط است ويا دو تاريخ شيرازنامه يعنى 611 يا 620 ، ومن گمان ميكنم بظنّ بسيار قوى كه در عبارت متن حاضر ما بين دو كلمهء اثنتين وستمائة عقد عشرات از بين افتاده است بقيه در صفحهء بعد
شد الإزار في حط الأوزار عن زوار المزار ( المزارات أو مزارات شيراز ) — صفحة 418 | أبو القاسم جنيد الشيرازي / محمد قزوينى / اقبال آشتيانى