همين مناسبت آن را « شهر يونان » ناميده باشند . حال آنكه گمان وجود شهرى يونانى در اين منطقه نمىرود . تا دوران حاكميت روسها بر دربند اين ديوارها وجود داشتند و تنها در سال 1824 دستخوش ويرانى شدند .
با اشغال دربند و داغستان ، در آنجاهايى كه قبلا حكومت عالى تركان وجود داشت ، بار ديگر حكومت عالى ايرانيان برقرار شد . گفته شده است كه در آن زمانى كه شمخال متحد تركان به حساب مىآمد ، اوتسمى قايتاقى به سوى ايرانيان روى آورد و به همين خاطر ، وقتى كه تركان با ايرانيان صلح كردند اين شرط را گذاشتند كه شمخال به طرفدارى خود از تركان خاتمه دهد . پس از مدتى وضع در سال 1638 ميلادى عوض شد . در جريان پيكار ايرانيان با تركان اوتسمى قايتاقى جانب تركان و شمخال غازى كوموك جانب ايران را گرفت . حال آنكه شخص اخير الذكر قبلا از سوى ميخائيل فئودورويچ
Mikhail Feodorovich
تزار روسيه مورد تائيد قرار گرفته بود . اين زمان است كه درباره رقابت سه دولت روسيه ، تركيه و ايران در قرون هفده و هيجده سخن به ميان مىآيد . برخورد شاه عباس با مناطق كرانهء درياى خزر تنها به تصرف جبرى و خارج كردن مناطق مزبور از تصرف تركان محدود نمىشد . او از رشته كوههاى البرز كه حايلى ميان مازندران و نواحى مركزى و فلات ايران بود ، راه شوسهاى احداث كرد . اين جاده كه از ميان كوه مىگذشت تا شهر آمل و سارى و از آنجا به استرآباد امتداد داشت .
بدين ترتيب ، مناطق حوزهء خزر در تمام مدت سال قابل دسترسى شدند . اين امر را مىتوان چنين توجيه نمود كه به خلاف ادوار گذشته كه فرمانروايان محلى به صورتى موروثى بر اين مناطق حكومت مىكردند ، در عهد شاه عباس منقرض شدند . گرچه جادهء ساخته شده بعدها با سرعت به دست فراموشى سپرده شد ، مع هذا وحدت اين مناطق حفظ گرديد و ديگر اثرى از اين دودمانها مشهود نگرديد .
اين مناطق مستقيما به صورت ولايات تابع دولت ايران درآمدند . شاه عباس در شهرهاى ساحل جنوبى درياى خزر چندين كاخ برپا داشت ، همين امر مؤيد آن است كه وى براى مناطق مزبور اهميت زيادى قائل بود . اين كاخها در استرآباد ، سپس در اشرف ، 7 ورستى دريا و 60 ورستى استرآباد به سمت غرب واقع شده بودند . اين كاخها و همچنين آن جاده در حال حاضر در حال ويران شدن هستند . هدف اين اقدام شاه عباس و نيز ديگر كارهاى وى ارتقاء سطح فرهنگ و شكوه و عظمت دولت و تاج و تخت بود .