خلقت با سرشت هر يكى همراه است ، منقسم گشت . و اگرچه همهء اوليا را به قدر متابعت انبيا از قسم عطائى نيز حظَّى بود ، امّا قاعدهء سلوك از براى ايشان اقوى است كه « ما اتّخذ الله وليّا جاهلا قطَّ » ، و اين از آن است كه سلوك ، روش نفس است ، كه علم كسبى تعلَّق به دو دارد . همچنان كه علم عطائى تعلَّق به روح دارد .
و چون نفس از عالم حكمت در وجود آمده است ، به واسطهء احتياج ، لا جرم تحصيل علم كسبى او را بى سبب ميسّر نگردد . و روح چون از عالم قدرت آمد ، از سبب مستغنى است و هميشه فيض از علم أزل مىپذيرد بىواسطه ، « وَإِنَّكَ لَتُلَقَّى الْقُرْآنَ من لَدُنْ حَكِيمٍ عَلِيمٍ » ( نحل - 6 ) ، اشاره بدين معنى است .
مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة ( فارسي ) — صفحة 391
مساهمون: المنسوب للإمام الصادق ( ع )
ص٣٩١