دين و اسلام را از دست بدهد .
از حسن نقل است كه مراد به « حرف » زبان است يعنى : به زبان اظهار عبادت خدا كنند و انقياد اسلام نمايند و به دل بر كفر خود راسخ باشند و اين جماعت زيانكارند در دنيا ، و آن چه مدّعاى ايشان است در دنيا ، از صحّت بدن و توانگرى محرومند ، و زيانكارند در آخرت كه به سبب مرتدّ شدن ، به عذاب ابدى گرفتار مىشوند و اين زيان هر دو سرا ، زيانى است ظاهر و هويدا ، چه زيانى از اين عظيمتر نيست كه كسى از عافيت دنيا محروم ماند و در آخرت به نكال و عذاب معذّب گردد .
و قال عزّ من قائل ايضا في صفتهم : * ( وَمن النَّاسِ من يَقُولُ آمَنَّا بِالله وَبِالْيَوْمِ الآخِرِ وَما هُمْ بِمُؤْمِنِينَ . يُخادِعُونَ الله وَالَّذِينَ آمَنُوا ، وَما يَخْدَعُونَ إِلَّا أَنْفُسَهُمْ وَما يَشْعُرُونَ . في قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزادَهُمُ الله مَرَضاً ) * ( بقره - 10 ، 8 ) .
و نيز در جاى ديگر از قرآن عزيز ، در صفت منافقان فرموده است كه : بعضى از آدميان ، كسانىاند كه مىگويند : ما ايمان داريم به خدا و روز قيامت ، و حال آن كه ايشان نيستند صاحب ايمان و در دعواى ايمان ، كاذبند و فريب مىدهند خداى را در اظهار اسلام با ابطان كفر و چون منافقان مىدانند كه خداى را فريب نتوان داد ، چرا كه او عالم بر هر آشكار و نهان است ، پس اين كلام بر وجه مجاز باشد نه حقيقت ، و مراد آن كه معاملهء ايشان با خداى در اين عمل ، همچون عمل كسانى است كه در صدد آن باشند كه غير خود را فريب دهند و فريب نمىدهند از روى حقيقت مگر خودشان را ، چرا كه و بال اين عمل كه عذاب اليم و عقاب عظيم است ، راجع نمىشود مگر به خودشان در دنيا و آخرت ، و اين را نمىدانند .
و قال النّبيّ صلَّى الله عليه و آله : المنافق من إذا وعد اخلف ، و إذا فعل أفشى ، و إذا قال كذب ، و إذا ائتمن خان ، و إذا رزق طاش ، و إذا منع غاش .
مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة ( فارسي ) — صفحة 249
مساهمون: المنسوب للإمام الصادق ( ع )
ص٢٤٩