واجبى و سنّتى كه از تو صادر مىشود ، از غلّ و غشّ خالص باشد و اركان و حدود آن عملها ، بلا قصور و فتور از تو صادر شود .
فانّهما الأصل فمن أصابهما و ادّاهما بحقّهما فقد أصاب الكلّ .
پس ، به درستى كه هر كه بجا آورد و ادا كرد ، فرايض و سنن را آن چنان كه بايد ، پس گويا كه بجا آورده است ، همهء عبادتها را .
فانّ خير العبادات أقربها بالامن و أخلصها من الآفات .
چرا كه بهترين عبادتها ، عبادتى است كه نزديكتر باشد به امن و از غشّ و اختلاط خالىتر باشد . حاصل آن كه : بهترين عبادتها آن است كه از آفات خارجى ، مثل خوف آزار مخالفين ، ايمن باشد و از آفات داخلى ، مثل قصد ريا و أغراض فاسده ، خالص باشد .
و أدومها و ان قلّ .
و نيز بهترين عبادتها ، عبادتى است كه دائمى باشد ، هر چند كم باشد .
حديث است كه : « من ساوى يوماه فهو مغبون » . يعنى : هر كه عمل دو روز او مساوى باشد ، او مغبون است و زيانكار است . چه ، جاى آن كه عمل روز بعد ، كمتر از روز قبل باشد .
فان سلم لك فرضك و سنّتك فأنت أنت .
پس ، اگر سالم و تمام عمل آوردى فرايض و سنن را ، پس تو ، توئى و در بندگى معبود خود صادقى .
و احذر ان تطأ بساط ملكك الَّا بالذّلّ و الافتقار و الخشية و التّعظيم .
يعنى : حذر كن از اينكه پا گذارى به بساط پادشاه مالك الملوك كه مسجد باشد ، يا همهء روى زمين ، مگر از روى ذلَّت و فروتنى و عجز و انكسار و از روى تعظيم و خوف .
مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة ( فارسي ) — صفحة 186
مساهمون: المنسوب للإمام الصادق ( ع )
ص١٨٦